ΠΩΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟ.

Με το κείμενο αυτό που γράφω τώρα, θέλω να βοηθήσω με όλη μου την καρδιά, τόσο τα νέα άτομα που θέλουν να ξεκινήσουν τον εσωτερικό δρόμο για να ξέρουν τι να κάνουν, αλλά και τα παλιά άτομα, τους παλιούς Γνωστικούς που θέλουν να προχωρήσουν στον εσωτερικό δρόμο, αλλά δεν ξέρουν πώς να το κάνουν.

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως και εγώ ανήκω στους παλιούς Γνωστικούς και για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ήμουν κολλημένος, βαλτωμένος στον εσωτερικό δρόμο, παρόλο που οι Αξιοσέβαστοι Δάσκαλοι της Γνωστικής Σαμαέλ και Ραβολού μας μίλησαν πολύ για αυτόν.

Έβγαινα στο αστρικό, ζητούσα από τον εσώτερο Πατέρα μου να με μεταφέρει στους παραπάνω Δασκάλους και τίποτα. Όπως τώρα βρίσκεται η πλειοψηφία των συμμαθητών μου, για να μην πω όλοι.

Κουτσοδούλευα με τον θάνατο των ελαττωμάτων στην πορεία και πάλι τίποτα, κολλημένος, στο μηδέν, δεν ήξερα τι να κάνω ή από πού να αρχίσω για να δώσω το Μάθημα που μας ζητήθηκε. 

Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω πως ο κάθε ένας από μας που αληθινά θέλει να προχωρήσει στον εσωτερικό δρόμο, χρειάζεται πρώτα να δώσει το Μάθημα. Το Μάθημα είναι να ζητάει από την Θεϊκή του Μητέρα την εξάλειψη των διαφόρων Εγώ ή ελαττωμάτων που βλέπει να ξεπηδούν από μέσα του στην διάρκεια της ημέρας, και το βράδυ με πολύ πίστη, να κάνει την πρακτική του συνειδητού  αστρικού ξεδιπλώματος, ώστε στο εσωτερικό να λαμβάνει μια πραγματική εκπαίδευση και γνώση, που όσο και αν ψάξει δεν θα την βρει στα βιβλία, γιατί είναι πέρα από τον ανθρώπινο νου. 

Έτσι στα τυφλά βάδιζα εγώ χωρίς να ξέρω ούτε που πάω, ούτε και τι να κάνω, μέχρι που ο Δάσκαλος Ραβολού, μέσω ενός νέου στην διδασκαλία Φίλου μου που τον βοήθησα να πάει κοντά του, μου επέστησε την προσοχή σε δύο Εγώ ή ελαττώματα όπως ονομάζονται στον εσωτερισμό:

Την τεμπελιά και τον διανοητισμό ή ορθολογισμό.

Αυτά τα δύο πολύ ύπουλα ελαττώματα είναι η αρχική αιτία που είμαστε μπλοκαρισμένοι, σταματημένοι στον πνευματικό δρόμο, και δεν καταφέρνουμε να δώσουμε το Μάθημα που μας ζητήθηκε από τον Δάσκαλο.

Για να μπορέσουμε να κάνουμε ένα βήμα στον δρόμο που οδηγεί στον ατομικό και ιδιαίτερο Πατέρα μας αλλά και στους Δασκάλους, όπως το να τους συναντήσουμε συνειδητά στο Αστρικό, χρειάζεται πρώτα να δουλέψουμε εντατικά και πολύ σοβαρά με αυτά τα δύο ελαττώματα, εδώ στον φυσικό κόσμο.

Αυτοί που είναι τίμιοι και ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ξέρουν ότι αυτό που λέω τώρα, είναι έτσι. 

Και ενώ εγώ αγωνίζομαι να βοηθήσω τους συμμαθητές μου, είναι λυπηρό και κάνουν πολύ μεγάλο λάθος, αλλά και κακό, πολλά παλιά άτομα που λένε από εδώ και από εκεί, ότι αυτά τα δυο ελαττώματα που είπε ο Δάσκαλος Ραβολού στον Γιάννη, είναι για τον ίδιο και όχι για όλους μας, γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του δρόμο.

Αυτά τα λόγια απάτης χρησιμοποιούν τα εγώ της τεμπελιάς και του διανοητισμού ή ορθολογισμού, για να αποφύγουν την δουλειά και να μείνουν ζωντανά. Είναι τα ίδια τα εγώ της τεμπελιάς που τα λένε όλα αυτά, για να δικαιολογήσουν την αδράνειά τους. 

Είναι αλήθεια ότι τον δρόμο τον βαδίζει ο καθένας μόνος του. Αλλά ότι ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο! Τι είναι τώρα αυτό; Ένα κακόγουστο αστείο;

Τότε γιατί στο εσωτερικό υπάρχει ο προσωπικός μας Δάσκαλος;
Αν αυτός είχε βαδίσει τον δικό του δρόμο, τότε, πως θα γνώριζε τον δικό μας που είναι διαφορετικός για να μας καθοδηγήσει; 

Ο Χριστός μας προσανατόλισε σοφά σε αυτόν τον ένα και μοναδικό δρόμο, που είναι να βαδίσουν όλοι όσοι θέλουν λέγοντας:
Εγώ είμαι η ΟΔΟΣ, η αλήθεια, και η ζωή.

Ο δρόμος των τριών παραγόντων της επανάστασης της συνείδησης, ο δρόμος των δοκιμασιών, ο δρόμος των μυήσεων, ο δρόμος του Χριστού, ακόμα και ο δρόμος του θανάτου των ελαττωμάτων μας, είναι ένας, και έχει μια αυστηρή, απαιτητική, και ιεραρχική σειρά και είναι ακριβώς ο ίδιος για όλους και για όλες.

Όταν ο οποιοσδήποτε από εμάς είναι κολλημένος στον εσωτερικό δρόμο, αυτό οφείλεται σε συγκεκριμένα ελαττώματα, και δεν μπορεί να ξεκολλήσει και να ανεβεί επίπεδο, αν δεν δουλέψει πρώτα με αυτά και μάλιστα πολύ σοβαρά.

ΔΙΑΝΟΗΤΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: είναι συνεχώς να σκεφτόμαστε και να φανταζόμαστε την διδασκαλία, και την δουλειά που έχουμε να κάνουμε, και έτσι ποτέ να μην είμαστε στον εαυτό μας ζώντας την στιγμή, εδώ και τώρα.

ΤΕΜΠΕΛΙΑ: είναι να έχουμε αρνητική θέληση και έτσι να μην βάζουμε σε εφαρμογή την διδασκαλία και την δουλειά που έχουμε να κάνουμε.

Ο διανοητισμός παραλύει τον νου. 
Η τεμπελιά παραλύει την καρδιά και την κίνηση.

Τώρα, προσέξτε να δείτε πώς αυτά τα ελαττώματα, είναι πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, το πώς συνεργάζονται στηρίζοντας το ένα το άλλο, παραλύοντας έτσι τα κέντρα του νου, της καρδιάς και της κίνησης, γι' αυτό και δεν μπορούμε να σηκώσουμε ούτε το κεφάλι μας.

Ας δούμε πώς ο διανοητισμός, δηλαδή η σκέψη στηρίζει την τεμπελιά.

Όταν εμείς έχουμε να κάνουμε μια δουλειά και συνεχώς την σκεφτόμαστε χωρίς να την κάνουμε, τότε στην πραγματικότητα τι κάνουμε; 
Δεν δουλεύουμε. Δεν κάνουμε καμία δράση, έτσι δεν είναι;

Και πώς λέμε αυτούς που τα κάνουν όλα στην φαντασία τους, που δεν κάνουν καμία δράση και όλα τα σκέφτονται; 
Τους λέμε τεμπέληδες, σωστά;

Και τώρα δείτε πώς η τεμπελιά στηρίζει τον διανοητισμό, την σκέψη, και την μηχανική φαντασία. 

Όταν εμείς τεμπελιάζουμε και δεν δουλεύουμε με την εξάλειψη των Εγώ εδώ και τώρα, αυτήν την στιγμή, τι συμβαίνει μέσα μας;

Είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ να μην ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ.
Γιατί στο κάθε Εγώ ή ελάττωμα που ΔΕΝ ΔΡΑΜΕ ζητώντας από την Θεϊκή μας Μητέρα να το εξαλείψει, αυτό σκέφτεται και μας μπλοκάρει. 

Συμπέρασμα: Αυτός που τεμπελιάζει και δεν δουλεύει με τον ψυχολογικό θάνατο των ελαττωμάτων του, σκέφτεται.
Και αυτός που σκέφτεται τεμπελιάζει.

Έχοντας αυτήν την βάση για να πιαστώ, (που δεν είναι μόνο για μένα αλλά για όλους), ξεκίνησα την δουλειά με τον εαυτό μου. 
Την ημέρα χτυπούσα τον διανοητισμό, τις φαντασίες, τις σκέψεις μου και ότι άλλο ελάττωμα έβλεπα, με δύναμη, με πίστη, για να μπορώ να ΕΙΜΑΙ μέσα μου. 

Και την νύχτα χτυπούσα την τεμπελιά, για να μην με πάρει ο ΥΠΝΟΣ, και παρόλο που δεν ξάπλωνα στο στρώμα μα ήμουνα καθιστός, το κεφάλι μου κρεμούσε από την νύστα της τεμπελιάς. 

Τότε πήρα και εφάρμοσα πολύ σοβαρά τα λόγια του Α.Δ. Ραβολού, ότι το μόνο ελάττωμα που μπορούμε να κοντράρουμε είναι η τεμπελιά, αλλιώς δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα στον δρόμο. 

Και την κοντράριζα, και την χτυπούσα, ξανά και ξανά, μέχρι που μετά από μισή ώρα περίπου, που έδειχνα με γεγονότα την θέληση και την αποφασιστικότητά μου να ελευθερωθώ από την κατάσταση αυτήν, η Θεϊκή μου Μητέρα ξερίζωνε αυτό το ελάττωμα, και τότε έμπαινα σε μια νέα μέρα.

Έτσι είχα όρεξη για να συνεχίζω να κάνω το βράδυ τον θάνατο στην πορεία, και επίσης να έχω ανάμνηση του εαυτού μου, παρατηρώντας πολύ προσεκτικά τα αντικείμενα στο δωμάτιό μου, για να βγω στο αστρικό.

Δούλευα και μόλις κουραζόμουν έκανα ένα διάλειμμα και ξανασυνέχιζα πάλι, κάνοντάς το αυτό μέχρι αργά το βράδυ.

Όταν το σώμα μου άρχιζε να μουδιάζει από τον ψυχολογικό θάνατο στην πορεία και την χαλάρωση, ξάπλωνα με στραμμένη την προσοχή σε αυτό, και κοιμόμουν.

Αυτό είναι μια δουλειά καθημερινή, και καθώς την έκανα, μέσα σε λίγο διάστημα άρχισαν και οι πρώτες λάμψεις της συνείδησης, μα εγώ ακόμα αποτύγχανα να πάω στους Δασκάλους.

Ταξίδευα και ταξίδευα στο αστρικό, και ποτέ δεν έφτανα στον προορισμό μου.

Οι ανθρώπινες εγωϊκές δυνάμεις έχουν ένα όριο, και την στιγμή που τις χάνουμε όλες στην δουλειά με τον εαυτό μας, τότε έρχεται ο Θεϊκός μας Πατέρας για να μας βοηθήσει. Γιατί μόνο τότε είμαστε έτοιμοι να λάβουμε την βοήθειά του.

Εμείς είμαστε όπως το σίδερο, σκληροί, άκαμπτοι, περήφανοι, και μόνο όταν πέσουμε στην φωτιά που είναι η πρακτική δουλειά με τον εαυτό μας, και πυρακτωθούμε χάνοντας τις σκληρές ιδιότητές μας, τότε έρχεται ο σιδηρουργός για να  δημιουργήσει με το πυρακτωμένο σίδερο ένα χρήσιμο εργαλείο.

Έτσι ο Πατέρας μου με έβγαλε από το φυσικό σώμα, και με μετέφερε στο αστρικό, σε ένα σχολείο, όπου στην είσοδο με περίμενε μια δασκάλα που έλαμπε με το λευκό της φόρεμα.

Μου λέει: Ο Δάσκαλος Ραβολού είναι μέσα και σε περιμένει. 

Μπήκα μέσα, και για να μην τα πολυλογώ, απέτυχα και πάλι να τον συναντήσω.

Εντελώς απογοητευμένος βγαίνοντας έξω από το σχολείο η Δασκάλα με το λευκό φόρεμα με περίμενε για να μου πει το εξής παράδοξο: Αποτυγχάνεις να τον συναντήσεις γιατί δεν τον ΔΕΧΕΣΑΙ. 

Αυτό που μου είπε πόνεσε πολύ, και αναφώνησα με όλη μου την δύναμη λέγοντας:

Εγώ δεν τον δέχομαι; Εγώ που ήρθα για να τον συναντήσω, εγώ που υπερασπίζομαι την διδασκαλία, εγώ που υπερασπίζομαι το καταστατικό, εγώ που μαλώνω με τους συμμαθητές μου γιατί δεν είναι πιστοί και διαβάζουν άλλα βιβλία, εγώ, εγώ, εγώ, και εγώ.

Με σκυμμένο το κεφάλι η Αξιοσέβαστη Δασκάλα με άκουσε υπομονετικά, με μεγάλη προσοχή και σοβαρότητα, και αποχώρισε χωρίς να πει ούτε λέξη.

Από την σιωπή της κατάλαβα ότι το πρόβλημα είναι δικό μου και πρέπει μόνος μου να σκύψω μέσα μου και να το λύσω.

Τις επόμενες τρεις ημέρες ήμουν εντελώς χάλια από αυτό που ειπώθηκε, μα ήμουν και εντελώς αποφασισμένος να βρω την λύση.

Έψαχνα στα βιβλία τις Γνωστικής, και προσπαθούσα να θυμηθώ που γράφει ότι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τους Δασκάλους, και στο μόνο βιβλίο που βρήκα να το αναφέρει είναι η παλιά "Γνωστική Επιστήμη", στο επίπεδο του Είναι, σελίδα 178, και σας το μεταφέρω όπως ακριβώς είναι γραμμένο:

                  

Υπάρχουν τρεις τρομεροί εχθροί για την αυτοπαρατήρηση:
Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ: αρνητική ικανότητα στον κάθετο δρόμο.
Να αισθανόμαστε τέλειος άνθρωπος που αισθάνεται έξω από τις μηχανικές διαδικασίες της ανθρωπότητας. Μόνο παρατηρεί και ισχυροποιεί τα εγώ, όμως δεν αυτοπαρατηρεί τον εαυτό του.

Η ΕΓΩΛΑΤΡΕΙΑ: νομίζει ότι είναι ο πρόεδρος της ψυχολογικής του χώρας, λέει ότι κυβερνά τον νου του, τις αισθήσεις κλπ. Δεν δέχεται την διδασκαλία των πολλών εγώ, πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός, υποθέτει ότι δεν έχει ποιον να παρατηρεί γιατί νομίζει ότι είναι ένας. 

Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ: αυτοεκτίμηση, πιστεύει ότι είναι ανώτερος από τους άλλους. Έχει μυστικιστική υπερηφάνεια. θεωρεί ότι είναι ο μοναδικός με δίκαιο στις εσωτερικές θέσεις, θεωρεί πως είναι ο μοναδικός με ικανότητες. Αυτό το τρομακτικό εγώ μπορεί να μετατρέψει έναν άνθρωπο σε ανισόρροπο, έχει φοβερή γοητεία και ο νους και εγκέφαλός του δεν αντέχουν την τρέλα.

Αυτά τα τρία δαιμόνια είναι η αιτία που προκαλούν άλλες αιτίες για εμπόδιο της αυτοπαρατήρησης.

Αυτοί οι τρεις εχθροί μας κάνουν να ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ότι στον αστρικό κόσμο ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΑΣΚΑΛΟΙ, λόγος για τον οποίο ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ την βοήθεια και οδηγίες των αληθινών Δασκάλων.

Έτσι είχα φρέσκο υλικό για να συνεχίσω.
Αυτά τα τρία ελαττώματα επειδή είναι χωμένα μέσα στην αυτοπαρατήρηση, επειδή μπλοκάρουν και εμποδίζουν την αυτοπαρατήρηση, είναι δύσκολο στο να τα δούμε, και ακόμα πιο πολύ δύσκολο να παραδεχτούμε ότι τα έχουμε.

Ξεκίνησα να τα διαλύω χωρίς να τα βλέπω. Εφάρμοσα την συμβουλή του Δάσκαλου Ραβολού που λέει: να δουλεύετε ΤΥΦΛΑ, σκληρά, χωρίς να χάνετε λεπτό χτυπώντας τα Εγώ με τον θάνατο στην πορεία.

Παρακαλούσα τυφλά την Θεϊκή μου Μητέρα να διαλύσει ένα - ένα χωριστά αυτά τα τρία ελαττώματα, και μόλις συμπληρώθηκε το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να δείξω την θέληση, την πίστη, και την ταπεινότητά μου, τότε ήρθαν τα δάκρυα, και μαζί τους η μετάνοια και η κατανόηση της Μητέρας μου άστραψε μέσα μου με τα παρακάτω λόγια του Ιησού:

Αυτός που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, και αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα ανυψωθεί.

Υψώσαμε τον εαυτό μας μπροστά στον Θεό, (μιλάω για τους παλιούς μόνο), και μαθαίνοντας την διδασκαλία από έξω, χωρίς να την βιώνουμε επαρκώς, φουσκώσαμε από περηφάνια.
Γιατί πόσοι από μας ΔΕΧΟΝΤΑΙ ότι είναι μεγαλομανείς, δηλαδή "δάσκαλοι που τα ξέρουν όλα"; 
Πόσοι ΔΕΧΟΝΤΑΙ ότι είναι εγωλάτρες όταν λένε ότι πρέπει εμείς να ελέγχουμε τις αισθήσεις και τον νου;
Και πόσοι ΔΕΧΟΝΤΑΙ ότι είναι παρανοϊκοί, δηλαδή ψωνισμένοι με την διδασκαλία και τον εαυτό τους;

Ας μην γελιόμαστε άλλο, τα γεγονότα όχι μόνο μιλάνε από μόνα τους μέσα μας, αλλά μας φωνάζουν κιόλας. 
Γιατί, από την στιγμή που δεν ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ αυτά τα τρία ελαττώματα, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα μέσα μας;
Συμβαίνει ότι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ούτε και τους Αξιοσέβαστους Δασκάλους που μίλησαν για αυτά.  

Αυτοί αγωνίστηκαν αντιμετωπίζοντας στον εαυτό τους αυτά τα ελαττώματα, και γι' αυτό μπόρεσαν να μας προσανατολίσουν γράφοντας γι' αυτά.  

Δουλεύοντας με αυτά τα εγώ έρχεται η ταπεινότητα και ανοίγει ο δρόμος προς τους Δασκάλους, προς το Είναι μας, και στο να δώσουμε το μάθημα. Όχι μόνο μία ή δύο φορές, αλλά συνέχεια.
Γιατί αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του ανυψώνεται.  

Όταν εκ νέου βγήκα στο αστρικό και ζήτησα να με πάνε στον Δάσκαλο Ραβολού, πήγα χωρίς να αποτύχω.  

Μέσα στην ίδια εβδομάδα πήγα στον Δάσκαλο Σαμαέλ, λίγο μετά στον Θεϊκό μου Πατέρα και την Θεϊκή μου Μητέρα, και από εκεί και πέρα άρχισε στο αστρικό η πραγματική, συνειδητή εκπαίδευση. 

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να ξεκολλήσω, και να αρχίσω να δίνω το μάθημα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως με αυτό το κείμενο βοήθησα να γίνει η θέληση του Θεϊκού μου Πατέρα, που ήθελε πολύ να δείξει σε όλα τα νέα αλλά και τα παλιά άτομα, τον τρόπο για να βγουν μπροστά, γιατί Αυτός είναι που το έχει κάνει πραγματικότητα και σε μένα. Εγώ δεν είμαι τίποτα, γιατί η προσωπικότητά μου δεν αξίζει τίποτα.

      

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ.

Όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα στην εξωτερική η την εσωτερική δουλειά μας και προσπαθούμε να το λύσουμε, και αυτό δεν λύνεται, τότε χάνουμε την υπομονή μας εκνευριζόμαστε και όσο εκνευριζόμαστε τόσο το πρόβλημα γιγαντώνεται και λύση δεν βρίσκουμε. 

Και πως να βρούμε λύση όταν ο θυμός χρησιμοποιεί τον νου, ξοδεύοντας την ενέργειά του;
 
Όταν ξοδευτεί η ενέργεια του νου τότε αυτός κολλάει, και ενώ η λύση είναι μπροστά στα μάτια μας, δεν την βλέπουμε. 

Σε κείνες τις στιγμές καλό είναι να αφήσουμε για λίγο στην άκρη αυτό που κάνουμε, το πρόβλημα που μας έχει ταυτίσει, και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, ενώ ταυτόχρονα πεθαίνουμε ψυχολογικά στον θυμό και την ανυπομονησία που μας έχει πιάσει.


Με αυτόν τον τρόπο ο νους μας, θα ανακτήσει την χαμένη ενέργεια που ξόδεψαν τα παραπάνω εγώ, και όταν μετά από κάποια ώρα ξανά επιστρέψουμε και ασχοληθούμε, τις ποιο πολλές φορές όχι μόνο βλέπουμε την λύση στο πρόβλημά που αντιμετωπίζουμε, μα απορούμε κιόλας που ποιο πριν δεν την βλέπαμε.


Εάν παρόλα αυτά το πρόβλημα συνεχίζει, τότε αυτό που θα μας βοηθήσει είναι να αντικαταστήσουμε την περηφάνια με λίγη ταπεινότητα. 

Είναι πολύ θετικό σε εκείνες τις στιγμές να δούμε την κατάστασή μας, και να παραδεχτούμε ότι είμαστε αδύναμοι να λύσουμε το πρόβλημα. 

Χαλαρώνουμε και με όση ειλικρίνεια διαθέτουμε εξομολογούμαστε το πρόβλημά μας στον εσώτερο Πατέρα, η Μητέρα, ζητώντας την βοήθειά τους και περιμένουμε με πίστη και υπομονή την λύση.
Οι εσώτεροι Γονείς μας και οι Δάσκαλοι πάντα μας δοκιμάζουν να δούνε εάν τους θυμόμαστε η τους ξεχάσαμε.


Θυμηθείτε ότι ο Θεός είναι η μεγαλύτερη δύναμη στο σύμπαν, και βοηθάει τους ανθρώπους που αναγνωρίζουν ότι είναι αδύναμοι. Δεν έχει λόγο να βοηθήσει τους ανθρώπους, που θεωρούν oi ίδιοι τον εαυτό τους Θεό.

ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ.

Όταν δουλεύουμε με την καρδιά μας για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τότε τίποτε και καμιά δύναμη δεν μπορεί να μας σταματήσει από αυτό το γεγονός. 

Όταν θέλουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας αλλά ξεχνάμε να το κάνουμε, είναι γιατί σε αυτό το γεγονός δεν βάλαμε την καρδιά μας.

Όταν πάμε στην φυσική δουλειά μας για να κερδίσουμε το φαγητό της ημέρας και ξεχνάμε τον εαυτό μας, είναι αλάνθαστο σημάδι ότι η καρδιά μας είναι δοσμένη στην εξωτερική δουλειά, και όχι στην εσωτερική.

Σιγά – σιγά, με υπομονή και επιμονή, με την παρατήρηση και τον ψυχολογικό θάνατο σε δράση, είναι που καθαρίζουμε και ανοίγουμε τον δρόμο από όλα τα εμπόδια, για να λειτουργήσει η καρδιά μας.

Μπαίνοντας σε λειτουργία η καρδιά μας επάνω στην εσωτερική δουλειά, είναι που βιώνεται το γεγονός ότι όλα είναι εφήμερα και περαστικά και ότι το μόνο που αξίζει, είναι πρώτα ο Θεός και μετά όλα τ’ άλλα. 

Εάν βιωθεί σωστά αυτό το γεγονός, τότε δεν μας στοιχίζει καθόλου να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα όλα τα ενδιαφέροντα ή τις ανάγκες μας, που τώρα νομίζουμε ότι έχουν πρωταρχική σημασία, και που μας κάνουν να ξοδεύουμε όλη την ενέργειά μας.

Η εργασία με τον εαυτό μας εσωκλείει μέσα της δικαιωματικά την τροφή, την στέγη και την προστασία που εμείς χρειαζόμαστε από τον Θεϊκό μας Πατέρα.

Όταν στην ζωή μας έμπρακτα και μέσω της δουλειάς με τον εαυτό μας βάζουμε τον Θεό πάνω απ’ όλα, τότε Αυτός χωρίς να κοπιάζουμε πολύ, μας δίνει και μας χαρίζει σαν συμπλήρωμα όλα τα υπόλοιπα.

Η ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.

                               "ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ"  
Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το σύμπαν και τους Θεούς. 

Αν βαθιά και ειλικρινά μέσα μας αναρωτηθούμε για το ποιοι είμαστε, θα δούμε ότι πέρα από το εξωτερικό όνομα που είναι μια λέξη και φωτογραφίζει την μορφή της προσωπικότητάς μας, δεν γνωρίζουμε και πολλά για τον εαυτό μας.

Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας είναι απαραίτητο πρώτα να 'ρθούμε στον εαυτό μας, να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας, και αυτό επιτυγχάνεται αν για αρχή έχουμε λίγη καλή θέληση να σταματήσουμε την τόση ονειροπόληση και την μηχανική φαντασία από μέσα μας, έστω για μερικά λεπτά μέσα στην ημέρα.

Όταν συμβεί αυτό τότε η προσοχή μας έρχεται αυθόρμητα πάνω στο σώμα μας, στον εαυτό μας, και αρχίζουμε να βλέπουμε, να παρατηρούμε να νιώθουμε, να κατανοούμε, και να γνωρίζουμε τον ψυχικό μας κόσμο που είναι οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, οι κινήσεις μας, οι χαρές, και οι λύπες, οι γοητείες, και οι απογοητεύσεις, οι επιθυμίες, κλπ. κλπ. κλπ.

Με τις εξωτερικές αισθήσεις εύκολα βλέπουμε και αναγνωρίζουμε τα ελαττώματα των άλλων. Για να δούμε όμως τα δικά μας ελαττώματα οι εξωτερικές αισθήσεις δεν μας χρησιμεύουν, και γι΄αυτό είναι απαραίτητη η εσωτερική αίσθηση της αυτοπαρατήρησης.

Όταν συγκεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας, χωρίς να ζοριζόμαστε, στρέφοντας την προσοχή μας από έξω που περιπλανιέται τώρα προς τα πάνω μας, όπως ακριβώς κάνουμε για να μάθουμε την λειτουργία του καινούριου μας τηλεφώνου, ή του υπολογιστή, τότε αυτή η αίσθηση (που τώρα είναι σε ατροφική κατάσταση λόγω της μικρής χρήσης), δραστηριοποιείται, και αρχίζουμε να γνωρίζουμε και να μαθαίνουμε τον ψυχολογικό μας κόσμο. 

Όμως το περισσότερο ενδιαφέρον μας στη σημερινή εποχή, επικεντρώνεται περισσότερο στον καλλωπισμό του σώματος, όπως την ομορφιά, την ειδική διατροφή, ή την γύμνασή του.

Όλα αυτά σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν λάθος, όμως είναι θέματα δεύτερης σημασίας. Το πρώτο είναι να γνωρίσουμε αυτό που είμαστε, το ποιοι είμαστε. Γιατί Φίλε και Φίλη, το σώμα σου όμορφο ή άσχημο θα μείνει εδώ στην Γη, ενώ την ψυχολογία σου που από σένα εξαρτάται εάν θα είναι όμορφη ή άσχημη, θα την κουβαλάς μαζί σου, θα την πάρεις μαζί σου.

Αυτή είναι και η σημασία της παραβολής του Ιησού για τον έμπορο που βρήκε ένα εξαίσιο, ένα πολύτιμο μαργαριτάρι μεγάλης αξίας, μα δεν είχε τα χρήματα για να το αποκτήσει. 
Τι έκανε λοιπόν; 
Πούλησε ότι είχε και δεν είχε, και φυσικά το απέκτησε.

Η γνώση του εαυτού μας είναι το πολύτιμο μαργαριτάρι, που για να το αποκτήσει κάποιος οφείλει πρώτα να "πουλήσει," δηλαδή να βάλει σιγά - σιγά όλα τα άλλα ενδιαφέροντα σε δεύτερη θέση, ώστε να αφιερωθεί στη δουλειά με τον εαυτό του αρχίζοντας με υπομονή, με την αυτοπαρατήρηση και την εξάλειψη των ελαττωμάτων. 

Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι θα πρέπει να παρατήσουμε όλα όσα κάναμε μέχρι τώρα. Απλώς καθώς κάνουμε τις διάφορες δραστηριότητες ή τα χόμπι μας, πάνω από όλα αυτά, να θυμόμαστε πρώτα την δουλειά με τον εαυτό μας. 

Όλοι οι άνθρωποι που έχουν πνευματικές ανησυχίες, έχουν έμφυτη μέσα τους σε ατροφική κατάσταση την ικανότητα να γνωρίζουν τον εαυτό τους. Γι' αυτό ψάχνουν αυτή τη γνώση, γιατί ήδη βλέπουν τα ελαττώματα πάνω τους που δεν τους αρέσουν και θέλουν να απαλλαγούν από αυτά, αλλά δεν γνωρίζουν τον τρόπο που είναι με την βοήθεια της ατομικής και ιδιαίτερης Θεϊκής τους Μητέρας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου πως πριν γνωρίσω αυτή τη γνώση, έβλεπα πολύ καθαρά μέσα μου τις επιθυμίες, τα όνειρα, τις φαντασίες, αλλά μη γνωρίζοντας για την ατομική και προσωπική μου Θεϊκή Μητέρα, αναφωνούσα μέσα μου: Αχ Παναγία μου, το ξέρω πως αυτά που φαντάζομαι και επιθυμώ είναι ψέματα, αλλά πώς θα απαλλαγώ απ' όλα αυτά; 

Έτσι ο τρόπος για να αυτοπαρατηρηθούμε αν και βρίσκεται σε εμβρυακή κατάσταση, υπάρχει έμφυτος μέσα μας.

Αυτή η πρώτη γνώση που μας δίνει η αυτοπαρατήρηση και υπάρχει δικαιωματικά μέσα μας, είναι υπέρ αρκετή για να ξεκινήσουμε την εξάλειψη των ελαττωμάτων μας στην πορεία της κάθε ημέρας, και αυτό είναι όλο.

Είναι πολύ σημαντικό να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε από το επίπεδό μας, από αυτό που ήδη έχουμε μέσα μας, και γρήγορα θα φτάσουμε και σ' αυτό που λένε οι Δάσκαλοι.

Όταν όμως ξεκινάμε ακολουθώντας την σχηματισμένη από μας ιδέα, πάνω σε αυτό που είπαν οι Δάσκαλοι, ξεχνώντας αυτό που ήδη έχουμε μέσα μας, τότε η αποτυχία έφτασε και μας χτυπάει την πόρτα.

Σε κάθε σπίτι υπάρχει ένας καθρέπτης που χρησιμεύει στο να παρατηρούμε, να φροντίζουμε, να περιποιούμαστε και να διορθώνουμε τις ατέλειες που δεν μπορούν να δουν τα φυσικά μας μάτια, πάνω στο πρόσωπο ή στο σώμα μας.

Έτσι και η ψυχή μας έχει τον δικό της καθρέπτη που μας βοηθάει να βλέπουμε, να γνωρίζουμε, και να διορθώνουμε τα λάθη μας. Η αυτοπαρατήρηση είναι ο ψυχολογικός καθρέπτης, το εργαλείο που μας δείχνει τις ατέλειές μας.

Μέχρι τώρα έχουμε πιστέψει πως οποιαδήποτε δράση μας, σκέψη, συναίσθημα, επιθυμία κλπ, πηγάζει από ένα άτομο που είμαστε εμείς, και εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα. Αυτήν την αυταπάτη την δημιουργεί το σώμα μας, το όνομά μας και η φωνή μας, γιατί ακριβώς έχουμε ένα σώμα, ένα όνομα, και μία φωνή. 

Η ψυχή μας όμως δεν είναι ένα πράγμα, είναι διασπασμένη, διαιρεμένη, χωρισμένη σε πολλά μικρά κομμάτια, που ονομάζονται εγώ ή ελαττώματα. Το κάθε εγώ - ελάττωμα έχει παγιδευμένο ένα μικρό κομμάτι της ψυχής μας γι’ αυτό και έχει δική του αυτονομία και λειτουργεί ανεξέλεγκτα παρά την θέλησή μας.

Για παράδειγμα: Εμείς θέλουμε να πίνουμε χωρίς να μεθάμε, αλλά μεθάμε. 
Δεν θέλουμε να λέμε ψέματα, αλλά λέμε. 
Στενοχωριόμαστε όταν θυμώνουμε δίκαια ή άδικα με το παιδί μας, την γυναίκα, τον άντρα, ή τους φίλους μας, αλλά ξαναθυμώνουμε. 
Κουτσομπολεύουμε, βλέπουμε ότι είναι λάθος, λέμε δεν θα το ξανακάνουμε, και πάλι το κάνουμε. 
Πονάμε όταν πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε και δεν θέλουμε να το ξανακάνουμε, και δίνουμε υπόσχεση στον εαυτό μας ότι δεν θα το ξανακάνουμε, αλλά το ξανακάνουμε. 
Δίνουμε υπόσχεση στο φίλο μας ότι δεν θα πούμε πουθενά το μυστικό που μας εμπιστεύτηκε, και την άλλη μέρα το έχουμε πει παντού. 
Θέλουμε να μην φοβόμαστε και να αντιμετωπίζουμε την ζωή με θάρρος, αλλά την κρίσιμη στιγμή όταν έρθει το πρόβλημα, παραλύουμε από φόβο. Κλπ κλπ κλπ.
Δεν υπάρχει άνθρωπός που να μην έχει κάτι μέσα του που να μην του αρέσει, να πηγαίνει κόντρα στην θέληση του και να τον πληγώνει.

Εάν εσύ Φίλε και Φίλη είσαι ΕΝΑ άτομο όπως τώρα με σταθερότητα πιστεύεις, και δεν θέλεις να κάνεις αυτό που σε πληγώνει, σε στενοχωρεί, και δεν σου αρέσει, τότε αφού είσαι ΕΝΑΣ, ποιος είναι αυτός ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ, ο ΤΡΙΤΟΣ, ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ, κλπ, που μέσα σου κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που εσύ θέλεις;

Αυτά είναι τα εγώ - διάβολοι, που δεν μας αφήνουν σε ησυχία, και που μας πικραίνουν την ζωή.
Πετάγονται μέσα μας χωρίς την θέλησή μας, και τίποτα και κανένας τρόπος δεν μπορεί να τα σταματήσει, ούτε η θέληση, ούτε οι όρκοι, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι υποσχέσεις, ούτε ακόμα και αν γίνουμε ερημίτες ή κρυφτούμε κάτω από την Γη. Ο μόνος δρόμος προς την λύτρωση, είναι να παρακαλούμε ζητώντας από την ιδιαίτερη και ατομική Θεϊκή μας Μητέρα, ένα - ένα ελάττωμα που ανακαλύπτουμε να το διαλύει. 

Όταν το ενδιαφέρον μας στρέφεται στο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τότε γινόμαστε αυθόρμητα προσεκτικοί και νιώθουμε την αντίδραση του κάθε εγώ που θέλει να μας κυριαρχήσει εκείνη την στιγμή, και κυριολεκτικά νιώθουμε πως αυτό είναι κάτι ξένο μέσα μας.

Έχεις παρατηρήσει σε τι κατάσταση είσαι μετά από ένα μεγάλο θυμό, λαγνεία, ζήλια, φόβο κλπ; 
Ένα ράκος, κουρέλι, χωρίς καμία ενέργεια, έτσι δεν είναι; 
Είναι καλό να προσέχουμε την διατροφή μας για να έχουμε ενέργεια και καλή υγεία. 
Είναι καλό να ασχολούμαστε με άθληση, με γιόγκα, με διαλογισμό κλπ, για να έχουμε θετική ενέργεια, μα όσο δεν σταματάμε την μεγαλύτερη διαρροή ενέργειας μέσα μας που προέρχεται από τα εγώ - ελαττώματα, παρόλο που εργαζόμαστε τίμια και ειλικρινά προς αυτήν την κατεύθυνση, στην πραγματικότητα χάνουμε τον χρόνο μας.

Τα διάφορα εγώ, όσο και αν δεν το θέλουμε θα συνεχίσουν να κακοξοδεύουν την ενέργεια του σώματος και της ψυχής μας, και από αυτήν την διαρροή όσο και αν δεν το θέλουμε, θα έρθουν οι αρρώστιες στο εξασθενημένο σώμα μας, παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουμε για το αντίθετο αποτέλεσμα.

Τα διάφορα εγώ έχουν μέσα τους μπλοκαρισμένη, παγιδευμένη ενέργεια της ψυχής μας, γι' αυτό και μόνο μια ανώτερη συνειδητή δύναμη όπως είναι η Θεϊκή μας Μητέρα μπορεί να τα εξαλείψει.

Καθώς διαλύεται το κάθε εγώ - ελάττωμα και ελευθερώνεται από μέσα του το κομματάκι της ψυχής που είχε παγιδέψει, αυτό επιστρέφει στο κεντρικό σημείο της ψυχής μας και γι’ αυτό το λόγο αισθανόμαστε ελεύθεροι και χαρούμενοι.

Με την αυτοπαρατήρηση και την εξάλειψη των διάφορων εγώ, που είναι αυτά που ταυτίζουν, γοητεύουν, και κοιμίζουν την συνείδηση, βάζουμε σοβαρά τις βάσεις, τα θεμέλια μέσα μας για την απελευθέρωση και την αφύπνιση της συνείδησής μας.

ΖΗΛΙΑ - ΚΑΪΝ και ΑΒΕΛ.

Πέρασαν χιλιάδες χρόνια από την δημιουργία του ανθρώπου επάνω στην Γη και ακόμα ο άνθρωπος δεν έμαθε να χαίρεται για την ευτυχία, την επιτυχία, και το καλό των ομοίων του.

Αυτό που συνέβη τότε με τον Κάιν και τον Άβελ, αυτό συμβαίνει ακόμα και τώρα στις μέρες μας· άνθρωποι να καίγονται από την ζήλια βλέποντας το ξένο καλό, την ευτυχία, την επιτυχία, και τα πνευματικά ή υλικά αγαθά που αποκτάει κάποιος.

Όλο το αρνητικό αποτέλεσμα αυτής της ζήλιας είναι ότι σέρνει μαζί της το μίσος, την κακία, τον θυμό, και την επιθυμία της εξόντωσης ή της καταστροφής με δόλο των ομοίων μας και των αγαθών που αποκτούν.

Ανάμεσα σε φίλους, οικογένειες, οργανώσεις, ομάδες αθλητικές, πολιτικές, εμπορικές, πνευματικές κλπ, ποτέ δεν λείπουν οι ζήλιες, οι κακίες, οι προδοσίες, και τα πισώπλατα μαχαιρώματα.

Ο Κάιν ζήλευε τον Άβελ επειδή οι προσφορές του γίνονταν δεκτές από τον Θεό, και γιατί ήταν ο αγαπητός του.

Ο βοσκός Άβελ θυσίαζε τα καλύτερα ζώα, τα πιο θρεμμένα και αγαπητά, τα πρόσφερε θυσία στον Θεό, (τα ζωικά ελαττώματα, ή εγώ που τρέφει ο άνθρωπος στην ψυχή του), και που είναι καθήκον του να τα προσφέρει θυσία στον Θεό.

Ενώ αντίθετα ο γεωργός Κάιν θυσίαζε τους πιο ασθενικούς καρπούς που παρήγαγε η Γη και αυτούς που δεν είχαν καμία αξία, (ασθενικά ελαττώματα ή εγώ χωρίς αξία, που παράγονται μέσα στο σώμα και την ψυχή του ανθρώπου). Ενώ καλλιεργεί και θρέφει τα δυνατά εγώ θερίζοντας για τον εαυτό του τους καρπούς τους και δεν θέλει να τους προσφέρει θυσία στον Θεό. 

Και ο Κάιν θέρισε τους καρπούς της ζήλιας, του μίσους, του θυμού, της κακίας, της προδοσίας, και του γεμάτου με δόλο φόνο του αδελφού του, παρόλο που ο Θεός τον προειδοποίησε πατρικά λέγοντας: Γιατί έχεις ανάψει από θυμό, και γιατί κατσούφιασε η όψη σου; Αν στραφείς να κάνεις το καλό δεν θα υπάρξει εξύψωση; Αλλά αν δεν στραφείς να κάνεις το καλό, η αμαρτία κάθεται συσπειρωμένη στην είσοδο, και εσένα λαχταράει. Και εσύ θα της επιβληθείς άραγε;

Αυτή είναι η άκρως αρνητική και καταστροφική πλευρά της ζήλιας και των ακόλουθων εγώ.
Εδώ όμως πρέπει να πούμε πως υπάρχει και η θετική πλευρά της ζήλιας, και αυτό ίσως ξαφνιάσει πολλούς το πώς δηλαδή η ζήλια μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα, μα είναι αναμφισβήτητο γεγονός.

Στα προσωπικά βιωμένα γεγονότα είναι που ανακαλύπτουμε και αποκαλύπτουμε την αλήθεια ή το ψέμα.

Είχα κάποια χρόνια που ενώ διαχωριζόμουν συνειδητά στο αστρικό, αποτύγχανα να μεταφερθώ σε έναν Δάσκαλο ή στο προσωπικό μου Είναι, μέχρι που μίλησα σε ένα φίλο για τον αστρικό διαχωρισμό και πώς αυτό γίνεται, και αυτός μέσα σε ένα μήνα όχι μόνο κατάφερε να μεταφερθεί, μα κατάφερε και ήρθε σε επαφή με το προσωπικό του Είναι.

Όπως καταλαβαίνετε, όταν τον άκουσα να μου μιλάει για αυτό, ζήλεψα την επιτυχία του και θύμωσα με τον εαυτό μου και για τα χαμένα χρόνια. 

Μετά όμως το πρώτο σοκ πολώθηκα με την θετική πλευρά της ζήλιας και είπα στον εαυτό μου, θα το κάνω και εγώ, και το έκανα μάλιστα πάρα πολύ γρήγορα. 
Ξέρετε γιατί; Γιατί με τον πληγωμένο εγωισμό και περηφάνια μου, (γιατί συνείδηση δεν είχα), μάζεψα, συγκέντρωσα, και διοχέτευσα όλη την αρνητική, καταστροφική, δυναμική, και εκρηκτική ενέργεια της ζήλιας, του θυμού κλπ, όχι στο να υποβιβάσω, να διαλύσω ή να καταστρέψω, την επιτυχία και ευτυχία του άλλου, μα να πετύχω και εγώ αυτό που πέτυχε αυτός.

Και θριάμβευσα! 
Με μόνο όπλο την θέληση και την θετική πλευρά των ελαττωμάτων. Και εκπληρώθηκε μέσα μου η προφητική συμβουλή του Θεού προς τον Κάιν: Αν στραφείς να κάνεις το καλό δεν θα υπάρξει εξύψωση;

Όλοι οι Δάσκαλοι μα και το αληθινό μας Είναι σέβονται απεριόριστα, στο μέγιστο βαθμό την προσπάθειά μας όταν αγωνιζόμαστε να πετύχουμε τον αστρικό διαχωρισμό, ή όταν μαχόμαστε ενάντια στην διάλυση των ελαττωμάτων μας. 

Αυτούς δεν τους ενδιαφέρει καθόλου αν στην αρχή που ξεκινάμε είμαστε συνειδητοί όταν δίνουμε την μάχη μας, γιατί αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά την τρομακτική και ασυνείδητη κατάσταση στην οποία ζούμε. Γι’ αυτό στην αρχή δεν απαιτούν τίποτα από συνείδηση. Αυτό που απαιτούν είναι πράξεις, έργα και όχι λόγια. 

Όταν δούνε κάποιον αποφασισμένο να ξεκινάει τον αγώνα της επανάστασης της συνείδησης με ό,τι όπλα διαθέτει, ακόμα και αν είναι τα ίδια του τα εγώ, τότε αυτή η κίνηση έχει σαν αποτέλεσμα την συμπαράσταση και την άμεση βοήθεια από την μεριά τους.

Πριν λίγο καιρό καθώς απολαμβάναμε το καφεδάκι μας με ένα ζευγάρι φίλων η γυναίκα ρώτησε τον άντρα της. Ο εσωτερικός Πατέρας σου με τον δικό μου ή των άλλων έχει κάποια διαφορά στο πως σε ωθεί, να ασχολείσαι με τα εσωτερικά θέματα;
Απάντηση: Όχι καμία.
Η διαφορά γυναίκα βρίσκεται εδώ στο φυσικό σώμα, στον γιο ή την κόρη του κάθε Πατέρα.
Και συνεχίζοντας: Η διαφορά η δική μου με των άλλων είναι ότι εγώ το κάνω αυτό, από το πρωί που ξυπνάω, ακόμα και όταν κοιμάμαι, σκέφτομαι αυτά τα πράγματα, επιθυμώ αυτά τα πράγματα, δουλεύω με αυτά τα πράγματα.
Αυτή είναι η διαφορά μου εμένα από τους άλλους.

Σε κανέναν τίποτα δεν δίνεται δωρεάν από ψηλά. 
Την εντολή, την εξουσία, και το δικαίωμα να βοηθάει τους άλλους που κάποιοι πολωμένοι αρνητικά τόσο πολύ φθονούν με κακία, με δόλο, και με πισώπλατα μαχαιρώματα, δεν τα χαρίζουν έτσι απλά σε κάποιον μα τα κερδίζει με την αξία του, και αυτό γιατί ανταποκρίνεται στην φωνή και το κάλεσμα του εσωτερικού του Πατέρα, εργαζόμενος με τον εαυτό του. 

Οι νόμοι και τα καταστατικά αυτού του κόσμου δημιουργήθηκαν για έναν και μόνο λόγο· για να βάζουν σε τάξη τους ασυνείδητους ανθρώπους, για να μην κάνουν ό,τι τους κατέβει. Ένας όμως που καλυτερεύει με τον εαυτό του, σιγά - σιγά φεύγει από αυτόν τον κύκλο παύοντας να υπακούει τυφλά ή φανατικά τους νόμους και τα καταστατικά, και αρχίζει να υπακούει σε αυτό που του λέει η συνείδηση και οι ανώτεροί του.

Ο Κάιν και ο Άβελ είναι δύο πρόσωπα που ζούνε μέσα στην ψυχή μας και συμβολίζουν με τις πράξεις τους το καλό και το κακό. Αν το δούμε από αυτή την σκοπιά τότε θα δούμε επίσης πως έχουν πολλά να μας διδάξουν.

Πολλές προδοσίες ανθρώπων που σε τίποτα δεν τους έφταιξαν οι συνάνθρωποί τους, όπως επίσης πολλές κακίες, θυμοί, μίση, επιθέσεις για καταστροφή του αντικείμενου ή του υποκείμενου, θα είχαν αποφευχθεί αν ξεριζωνόταν από μέσα μας το αγκάθι που καίει και πληγώνει την σάρκα, και ονομάζεται ζήλια.

Το να ζηλέψει κάποιος το έργο του άλλου, και να γίνει η ζήλια το κίνητρο για να καταστρέψει αυτό το έργο, αυτό ανήκει στην αρνητική πλευρά της.

Το να ζηλέψει κάποιος αρχικά το έργο του άλλου, και να γίνει η ζήλια το κίνητρο για να πετύχει το ίδιο έργο, ανήκει στην θετική πλευρά της.

Αργότερα όταν μέσω του ψυχολογικού θανάτου θα έχει διαλυθεί τόσο η αρνητική πλευρά της ζήλιας, όσο και η θετική, την θέση τους θα πάρει η συνείδηση. 

Η συνείδηση είναι πάντα χαρούμενη ατενίζοντας το ξένο καλό, την ξένη επιτυχία, και ευτυχία των συνανθρώπων της, και μόνο γι’ αυτό αγωνίζεται. Γιατί γι’ αυτήν η λέξη ξένο είναι ανύπαρκτη, και η μόνες λέξεις στο λεξιλόγιό της είναι η λαχτάρα για το καλό, την επιτυχία, και την ευτυχία των συνανθρώπων της, με τίμημα την θυσία κάθε προσωπικού κόστους.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ.

Ένας φίλος με ρώτησε αν αυτά που γράφω είναι από κάποια θρησκεία, ή τι είναι.

Ας έχουν την καλοσύνη να με συγχωρήσουν μερικοί φίλοι, που εξαιτίας της δικής μου παράβλεψης και ελλιπούς πληροφόρησης, ίσως βγήκαν λάθος συμπεράσματα για το τι είναι αυτή η Γνώση.

Η αλήθεια είναι πως όταν ένας άνθρωπος έχει έλξη και μεγάλες ανησυχίες για τα υπαρξιακά ζητήματα της ψυχής, τότε δεν συμβιβάζεται είναι ανήσυχος, ψάχνει, ρωτάει, και αναζητάει τις απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα που τον καίνε.

Ερωτήματα όπως ποιος είμαι;
Γιατί ζω;
Από που έρχομαι;
Που πηγαίνω; κλπ. κλπ.

Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο Δάσκαλος εμφανίζεται.
Και είναι ο Εσώτερος Πατέρας του καθενός μας που μας τα εμφανίζει, γιατί η δική Του αγάπη είναι που φτάνει στις καρδιές μας, και μας κάνει να αγαπάμε και να αναζητάμε τα παραπάνω υπαρξιακά ερωτήματα.

Και έτσι ο Εσώτερος Πατέρας μου με οδήγησε και μου αποκάλυψε την Παγκόσμια Γνωστική Χριστιανική Κίνηση.

Παγκόσμια: Επειδή μεταδίδεται σε όλη την ανθρωπότητα.

Γνωστική: Βγαίνει από το γνωρίζω, δηλαδή αυτός που έχει Γνώση της αιτίας, που επαληθεύει κάτι με πρακτικό τρόπο και δεν μένει σ' αυτό που διάβασε ή του είπαν, αλλά προχωράει ερευνώντας και γνωρίζοντας συνειδητά την αλήθεια.

Χριστιανική: Γιατί επιδιώκει ένα τέρμα, ένα στόχο: Τη Χριστικοποίηση. 

Κίνηση: Γιατί κάποιος μέσα του εσωτερικά, είναι πρακτικός και συνεχώς ψάχνει, κινείται δεν μένει στάσιμος, ικανοποιημένος με κάτι που γνώρισε και επαλήθευσε, δεν επαναπαύεται στις δάφνες του, μα συνεχώς τραβάει μπροστά στη μάχη ως τον τελικό στόχο, που είναι η απελευθέρωση.

Ιδρυτής της είναι ο Σαμαέλ Αούν βεόρ.

 Σαμαέλ Αούν βεόρ.

Σε αυτόν έπεσε ο κλήρος να πραγματοποιήσει αυτό το μεγάλο έργο, δίνοντας χωρίς περιορισμούς δημόσια και αφιλοκερδώς σε όλη την ανθρωπότητα, τα εργαλεία, τα όπλα, για να πετύχουν αυτοί που έτσι το θέλουν την επανάσταση της συνείδησής τους.

Ακόμα να αποκτήσουν την άμεση και αληθινή γνώση, που οδηγεί στην απελευθέρωση από τα εγώ ή ελαττώματα, που όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους.

Τα βασικά εργαλεία ή τα όπλα για να ξεκινήσει κάποιος τον δρόμο του εσωτερισμού είναι η αυτοπαρατήρηση, η συγκέντρωση, ο συνειδητός αστρικός διαχωρισμός, και οι τρεις παράγοντες της επανάστασης της συνείδησης που είναι οι εξής.

1ος Παράγοντας: Ο Θάνατος, που είναι η εξάλειψη όλων των εγώ ή ελαττωμάτων.        

2ος Παράγοντας: Η Γέννηση, που είναι η επιστημονική αγνότητα ή αλχημεία όπως ονομάζεται, για να φτάσει κάποιος στην Χριστικοποίηση και στην ένωση με το πραγματικό, το αληθινό του Είναι.               

3ος Παράγοντας: Η Θυσία προς τους συνανθρώπους μας, που είναι η γνώση που αποκομίζει κάποιος να την μοιραστεί με τους άλλους αφιλοκερδώς, γενναιόδωρα και χωρίς εγωισμό.

Ένας άνθρωπος θυσιάζει το φαγητό, τα ρούχα, τα χρήματα ή ότι άλλο έχει, για να βοηθήσει τους άλλους που δεν έχουν και υποφέρουν στον δύσκολο δρόμο της επιβίωσης.

Ένας Γνωστικός όμως θυσιάζει τον εαυτό του, τα εγώ του, για να μπορεί να δίνει και να βοηθάει τους άλλους στον δύσκολο δρόμο της απελευθέρωσης που οδηγεί στο αληθινό του Είναι.

Και όποιος δίνει λαμβάνει. Και όσο περισσότερο θυσιάζει τον εαυτό του και έχει να δώσει, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο λαμβάνει.

Ποιο πάνω αναφέρω ότι ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ έδωσε τα εργαλεία φανερά και ελεύθερα, γιατί οι τρεις παράγοντες της επανάστασης της συνείδησης, ΠΟΤΕ δεν δόθηκαν τόσο αναλυτικά, τόσο φανερά, κοινά και δημόσια από κανέναν εσωτεριστή φιλόσοφο.

Ούτε ο Κρισναμούρτι, ούτε η Μπλαβάτσκι ούτε ο Γκουρτζίεφ, ο Καστανέντα, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, κλπ κλπ κλπ, κανείς τους δεν μίλησε φανερά αν και γνώριζαν, γιατί τους ήταν απαγορευμένο από την Θεϊκή Δικαιοσύνη να  κοινοποιήσουν τους τρεις παράγοντες για τον λόγο, ότι η μεγαλύτερη μάζα των ανθρώπων δεν είναι έτοιμη για να τους λάβει.

 

Μίλησαν έξω - έξω ή συμβολικά ή παραβολικά. Όχι όμως αναλυτικά και ξεκάθαρα για να μπορεί κάποιος να δουλέψει μ’ αυτό, όπως είναι ο ψυχολογικός θάνατος μέσω της Θεϊκής μας Μητέρας, που χωρίς την πολύτιμη και αναντικατάστατη βοήθειά της, τα εγώ δεν θανατώνονται.

Όπως και με την επιστημονική αγνότητα μέσα από το κλειδί της αλχημείας, όπου πάλι η Θεϊκή Μητέρα είναι που ανεβάζει και μετατρέπει τις ενέργειες.

Δίνανε τους τρεις παράγοντες μόνο στους μαθητές που ήταν έτοιμοι για αυτό, και που δεν θα τους κάνανε κατάχρηση.

Ο Ιησούς είχε την αποστολή και το θάρρος να δείξει κοινά και δημόσια τον ΔΡΟΜΟ του κοσμικού δράματος, που είναι να βαδίσουν οι άνθρωποι για να ενσαρκώσουν τον Χριστό μέσα τους.

Ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ όμως, είχε την αποστολή και το θάρρος να δείξει κοινά και δημόσια τον ΤΡΟΠΟ, το πώς να το κάνουν οι άνθρωποι για να ενσαρκώσουν τον Χριστό μέσα τους.

Και ο μόνος μαθητής του που ενσάρκωσε το Είναι του Δασκάλου μέσα του, ο ονομαζόμενος Ραβολού, είχε την αποστολή να απλοποιήσει και να προσαρμόσει τους τρεις παράγοντες στην σημερινή εποχή, για να μπορεί ο άνθρωπος να δουλέψει με αυτούς με απλό τρόπο ώστε να τους αφομοιώσει.

Α.Δ. ΡΑΒΟΛΟΥ

Αναφέρω ότι ο Δάσκαλος Ραβολού ήταν ο μόνος μαθητής που κατέκτησε τον τίτλο του "Δασκάλου", γιατί μετά τον θάνατό του έκλεισε τις σχολές για το ευρύ κοινό, μιας και δεν υπήρχε αντικαταστάτης να αφήσει πίσω του. Και όμως αρκετοί αυτοανακηρύχτηκαν από μόνοι τους "Δάσκαλοι".

Γι’ αυτό αγαπάω τόσο πολύ την αυτοπαρατήρηση, τον ψυχολογικό θάνατο, και τον αστρικό διαχωρισμό. Γιατί με αυτούς τους τρεις τρόπους, κάποιος μαθαίνει να είναι προσεκτικός στον εαυτό του και να ακολουθεί το βαθύ και αληθινό του Είναι, έχοντας επαφή και επικοινωνία μαζί Του, και όχι να ακολουθεί άλλους ανθρώπους ή να παραπλανιέται από ψεύτικους "Δασκάλους" που γέμισαν το διαδίκτυο.

Τώρα για να γίνει κάποιος Γνωστικός, που σημαίνει να αποκτάει γνώση αντικειμενική, δεν είναι ανάγκη να εγκαταλείψει τον όποιο πνευματικό χώρο και αν ανήκει, απλά εντάσσει στην ζωή του την παρατήρηση του εαυτού του, τον θάνατο των εγώ, και τον αστρικό διαχωρισμό, ώστε να διαπιστώσει από μόνος του την αλήθεια.

Ένας τέτοιος άνθρωπός είναι η ελπίδα του σήμερα μα και αύριο, γιατί καθώς καλυτερεύει με τον εαυτό του, λαμβάνει σιγά - σιγά από ψηλά την εξουσία και την χάρη να βοηθάει πολύ κόσμο, ώστε και άλλοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται, να βρούνε τον δρόμο που οδηγεί στο βαθύ και εσωτερικό τους ΕΙΝΑΙ.