Σήμερα, που ο ρόλος του Πατέρα και ιδιαίτερα της Μητέρας απαξιώνεται από τους απατεώνες της διανόησης χωρίς πνευματικότητα, που παρουσιάζουν το μαύρο- άσπρο και το βαφτίζουν πρόοδο, αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε κάποια μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο του εσωτεριστή φιλόσοφου Σαμαέλ Αούν Βεόρ, «Βασική Εκπαίδευση».
Η ΣΟΦΙΑ και η ΑΓΑΠΗ είναι οι δύο κολώνες όπου στηρίζουν κάθε αληθινό πολιτισμό.
Στον ένα δίσκο της ζυγαριάς της δικαιοσύνης θα πρέπει να βάλουμε τη ΣΟΦΙΑ, και στον άλλο δίσκο πρέπει να βάλουμε την ΑΓΑΠΗ.
Η ΣΟΦΙΑ και η ΑΓΑΠΗ πρέπει να ισορροπούν αμοιβαία. Η Σοφία χωρίς αγάπη είναι ένα καταστροφικό στοιχείο. Η Αγάπη χωρίς Σοφία μπορεί να μας οδηγήσει στο λάθος. «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ».
ΕΚΕΙΝΟ που δεν έχει όνομα, ΑΥΤΟ που είναι Θεϊκό, ΑΥΤΟ που είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ έχει τρεις μορφές: ΣΟΦΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΛΟΓΟ.
Το θεϊκό σαν Πατέρας είναι η ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΟΦΙΑ, σαν ΜΗΤΕΡΑ είναι η ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΑΠΗ, ΣΑΝ ΓΙΟΣ είναι ο ΛΟΓΟΣ. Στον πατέρα της οικογένειας υπάρχει το σύμβολο της σοφίας. Στη μητέρα του σπιτικού υπάρχει η ΑΓΑΠΗ. Τα παιδιά συμβολίζουν τον λόγο.
Ο γέροντας πατέρας αξίζει όλη τη συμπαράσταση των παιδιών. Ο γέρος πια πατέρας δεν μπορεί να εργαστεί και είναι δίκαιο να τον συντηρούν και σέβονται τα παιδιά.
Η λατρεμένη μάνα γριά πια, δεν μπορεί να εργαστεί και γι' αυτό είναι αναγκαίο οι γιοί και κόρες να τη φροντίζουν και να την αγαπούν, και να κάνουν αυτή την αγάπη θρησκεία.
Αυτός που δεν ξέρει να αγαπά τον πατέρα του, αυτός που δεν ξέρει να ΛΑΤΡΕΥΕΙ τη ΜΗΤΕΡΑ του, προχωρά στο δρόμο του αριστερού χεριού, από τον δρόμο του λάθους. Τα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν τους γονείς. Κανείς δεν είναι τέλειος σ' αυτόν τον κόσμο και αυτοί που δεν έχουν ορισμένα ελαττώματα προς μια κατεύθυνση, τα έχουν προς άλλη. Όλοι έχουμε κοπεί από το ίδιο ψαλίδι.
Μερικοί υποεκτιμούν την ΠΑΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, άλλοι γελούν για την ΠΑΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. Όσοι συμπεριφέρονται έτσι στη ζωή ούτε καν έχουν μπει στο δρόμο που οδηγεί σ' ΑΥΤΟ που δεν έχει όνομα. Ο αχάριστος γιός που περιφρονεί τον πατέρα του και ξεχνά τη μάνα του είναι πραγματικά ο αληθινός διεστραμμένος που περιφρονεί οτιδήποτε είναι θεϊκό.
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δεν είναι ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, να ξεχνάμε τον πατέρα να υποτιμάμε τη μητέρα τη λατρεμένη. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ είναι ΣΟΦΙΑ, ΑΓΑΠΗ και ΤΕΛΕΙΑ ΔΥΝΑΜΗ.
Στον πατέρα υπάρχει το σύμβολο της σοφίας και στη μητέρα βρίσκεται η ζωντανή πηγή της ΑΓΑΠΗΣ που χωρίς αυτήν την αγνότατη ουσία είναι πραγματικά αδύνατον να κατορθώσεις τις πιο υψηλές ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ.
Υπάρχουν προσκολλήσεις σε πρόσωπα, στην οικογένεια, και σε υλικά αγαθά.
Ένα παράδειγμα προσκόλλησης στην οικογένεια είναι τα Νοσοκομεία, που όταν τα επισκεπτόμαστε, το πρώτο πράγμα που αντικρίζουμε είναι η αγωνία, ο φόβος και ο πόνος ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των συγγενών.
Πολλοί θα πουν πως αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό να συμβαίνει, αλλά για έναν που θέλει να ελευθερώσει την ψυχή του από τα διάφορα ελαττώματα, δεν είναι φυσιολογικός ούτε ο πόνος ούτε η αγωνία, ο φόβος ή η προσκόλληση.
Θυμάμαι πως όταν χρειάστηκε να συνοδέψω στο νοσοκομείο ένα άτομο από την οικογένειά μου, στο θάλαμο που το επισκεπτόμουν καθημερινά υπήρχαν άλλοι τρεις ασθενείς, όπου οι δύο ήταν ετοιμοθάνατοι και ο τρίτος πολύ σοβαρά άρρωστος.
Αυτό που με σόκαρε κυριολεκτικά και που ειλικρινά δεν το περίμενα, ήταν πως κάθε φορά που επισκεπτόμουν τον θάλαμο του νοσοκομείου αντικρίζοντας το δικό μου άτομο που υπέφερε, μου έβγαινε φόβος για το τι θα γίνει, μαζί με πολύ πόνο· αλλά ήμουν εντελώς ήρεμος, νιώθονταςμόνο μια φυσιολογική λύπη αντικρίζοντας τους άλλους ασθενείς που η ζωή έφευγε από μέσα τους.
Αυτή η παράδοξη αντίφαση με έκανε να αναρωτηθώ, γιατί στη μια περίπτωση πονάω τόσο και στην άλλη δεν νιώθω σχεδόν τίποτα;
Η αιτία ήταν ένα Εγώ προσκόλλησης στην οικογένεια.
Aρρωσταίνει, τραυματίζεται βαριά ή και πεθαίνει ακόμα το παιδί του γείτονα, και εμείς λυπόμαστε για κάποιες μέρες και μετά συνεχίζουμε φυσιολογικά την ζωή μας χωρίς να πονάμε μέσα μας· αλλά όταν αυτό το γεγονός συμβεί στη δική μας οικογένεια, τότε παραλύουμε από την αγωνία, τον φόβο και τον απερίγραπτο πόνο.
Σιγά σιγά με τα χρόνια και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, προσκολλάμε επάνω στα παιδιά μας, στους συζύγους, στους γονείς, κλπ., τα όνειρά μας, τις προσδοκίες μας, τις φιλοδοξίες μας, τα σχέδιά μας, το μέλλον μας, τις γοητείες μας, τις χαρές μας κ.λπ. Όμως η ζωή δεν μας επιφυλάσσει μόνο χαρές αλλά και λύπες, σοβαρές χρόνιες αρρώστιες, αναπηρίες, δράματα ακόμα και τραγωδίες που αν χτυπήσουν την πόρτα μας, κλονίζουν ή και κόβουν τους δεσμούς με τις προσκολλήσεις μας, και τότε καταρρέουμε από τον απερίγραπτο πόνο, χωρίς να ξέρουμε να τον διαχειριστούμε.
Η πολύ σοβαρή αρρώστια και ο θάνατος των δικών μας ανθρώπων, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από την μνήμη μας, αλλά ο πόνος αν το θέλουμε, ναι, μπορεί να φύγει. Είναι μέσα στις δυνατότητές μας να σταματήσουμε να πονάμε, αρκεί να το θέλουμε.
Χρειάζεται να ζητάμε, να παρακαλάμε και να ικετεύουμε με πολύ πίστη την Θεϊκή μας Μητέρα, να διαλύσει το συγκεκριμένο εγώ ή ελάττωμα που σχετίζεται με την προσκόλληση στην οικογένεια, που μας έχει μαγκώσει χωρίς να μας αφήνει. Να έχουμε πολύ επιμονή και Ιώβεια υπομονή μιας κι αυτά τα εγώ είναι τις περισσότερες φορές συνδεδεμένα με τον Νόμο του οικογενειακού Κάρμα. Να έχουμε Ιώβεια υπομονή και επιμονή στον ψυχολογικό θάνατο, και στο τέλος θα δούμε πως η Μητέρα μας θα διαλύσει αυτό το εγώ από μέσα μας, αφού πρώτα μας δώσει να κατανοήσουμε πως εμείς είμαστε που προβάλουμε στο νου μας τις εικόνες που σχετίζονται με το γεγονός· εμείς τις δίνουμε τροφή και συνεχίζει ο πόνος. Και τέλος θα μας δώσει να κατανοήσουμε πως εμείς οι ίδιοι είμαστε το εγώ της προσκόλλησης χωρίς την φάρσα του εαυτού μας που θέλει να το διαχωρίσει από μας.
Εγώ είμαι το εγώ!
Όταν το συγκεκριμένο ελάττωμα της προσκόλλησης προς την οικογένεια διαλυθεί από μέσα μας, νιώθουμε μια πρωτόγνωρη ελευθερία και ευαισθησία, που μας κάνει να εκτελούμε όλες τις υποχρεώσεις μας όχι μόνο προς τα μέλη της οικογένειας, αλλά και σε κάθε άλλο ανθρώπινο όν που θα βρεθεί στο δρόμο μας και χρειάζεται την βοήθειά μας· φροντίζοντας όλες τις ανάγκες τους με ηρεμία και αφοσίωση, χωρίς να πονάμε ή να μας στοιχίζει κάτι, ακόμα και αν αυτά υποφέρουν καθηλωμένα στο κρεβάτι του πόνου.
Η προσκόλληση στην οικογένεια και τα υλικά αγαθά μετατρέπονται σε τροχοπέδη για τον διαβάτη του πνευματικού δρόμου. Είναι διαφορετικό να χρησιμοποιήσουμε την ύλη για να υπηρετήσουμε το πνεύμα, να προστατέψουμε και να ζήσουμε τα φυσικά μας σώματα, και άλλο να κολλήσουμε γοητευμένοι σ' αυτή. Αλήθεια, πως μπορεί να υπάρξει πνευματική άνοδος όταν έχουμε κολλήσει στην ύλη; Δεν μπορεί να υπάρχει καμία άνοδος.
Ο Θεϊκός μας Πατέρας είναι Πνεύμα και στο πνεύμα δεν μπορούμε να πάμε ούτε με τους γονείς μας, ούτε με τα παιδιά μας, ούτε με την την γυναίκα μας, τους φίλους μας, με τα εγώ μας, την περιουσία μας ή άλλα υλικά πράγματα. Πηγαίνουμε μόνοι και αγνοί, απαλλαγμένοι από κάθε Εγώ ή υλικό αγαθό.
Γι' αυτό και στο εσωτερικό μέρος, στις ανώτερες διαστάσεις η γήινη οικογένεια εξαφανίζεται, εκεί δεν υπάρχει ο μπαμπάς μου, η μαμά μου ο κολλητός μου, κ.λπ., κ.λπ., υπάρχει μόνο η ανθρωπότητα που όλοι είναι αδέλφια μεταξύ τους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την έκφραση έκπληξης στο πρόσωπο ενός Δασκάλου στο αστρικό, όταν πήγα να τον ρωτήσω αν μπορώ να βοηθήσω ένα φίλο μου, που ο συγκεκριμένος Δάσκαλος τον γνώριζε. Όταν του είπα το όνομά του μου απάντησε γεμάτος έκπληξη και απορία. Ποιος είναι ο τάδε; Να βοηθήσετε όλο τον κόσμο κύριε, όλο τον κόσμο, ήταν η απάντησή του, που κυριολεκτικά με άφησε άναυδο. Αυτό που ήθελε να μου πει ήταν, πως εμείς οφείλουμε να μάθουμε να αγαπάμε όλη την ανθρωπότητα, και όχι μόνο τον στενό οικογενειακό μας κύκλο, και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον ψυχολογικό θάνατο.
Η Καινή αλλά και η παλιά διαθήκη είναι γεμάτες από χαρακτηριστικά παραδείγματα προσκόλλησης στην οικογένεια αλλά και στα υλικά αγαθά. Ας θυμηθούμε τον Ιησού με τον πλούσιο νέο που ήθελε να κερδίσει την βασιλεία των ουρανών, αλλά συγχρόνως ήθελε και να κρατήσει την περιουσία του. Ο Ιησούς του απάντησε: δεν μπορείς να υπηρετείς δύο Κυρίους, το Θεό και το χρήμα, γιατί τον έναν από τους δύο θα μισήσεις και τον άλλο θα αγαπήσεις.
Ας θυμηθούμε την δοκιμασία που πέρασε ο Αβραάμ, όταν ο Θεός του ζήτησε στην πραγματικότητα να θυσιάσει όχι το γιό του, αλλά την προσκόλληση που είχε σε αυτόν.
Επίσης πόσες μαρτυρικές δοκιμασίες πέρασε ο Ιώβ όταν ο Θεός με παρέμβαση του Διαβόλου θέλησε να τον δοκιμάζει. Λέγετε πως έχασε τα κοπάδια του, τα κτήματά του και από πλούσιος κατάντησε να στερείται ακόμα και το ψωμί. Πέθαναν και τα δέκα παιδιά του, το σώμα του γέμισε πληγές, και μόνο όταν πέρασε τις δοκιμασίες χωρίς να χάσει την πίστη και την αφοσίωση του στο Θεό, Αυτός του έδωσε όλα όσα έχασε διπλά.
Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν μας ανήκει, γι' αυτό και τίποτα δεν παίρνουμε μαζί μας. Φεύγοντας από αυτόν τον κόσμο όλοι οι δεσμοί που είχαμε σπάνε, κόβονται, και γι' αυτό όλα τα υπάρχοντά μας τα μεταβιβάζουμε ή τα δωρίζουμε στους άλλους πριν το τέλος. Μόνο η δουλειά με τον εαυτό μας μας ανήκει. Αυτήν την παίρνουμε μαζί μας, γιατί είναι αποκλειστικά δική μας, καθώς ούτε μεταβιβάζεται αλλά ούτε και δωρίζεται.
Στο βάθος αυτές οι δοκιμασίες μας δείχνουν με παραδειγματικό τρόπο, πως ο εσωτερικός Πατέρας μας, θέλει πάρα πολύ να ξεκολλήσουμε από όλους και από όλα, ενώ αντίθετα το χαρακτηριστικό του Εγώ είναι να θέλει την γοητεία, την προσκόλληση, και το δέσιμο με όλους και με όλα.
Χρειάζεται να είμαστε πολύ αποφασισμένοι, να αγαπάμε τον ψυχολογικό θάνατο όπως και την Θεϊκή μας Μητέρα, για να ξεκολλήσουμε από την οικογένεια, τα πρόσωπα, την ύλη, και από τον πόνο που μας προκαλούν στη ζωή μας, αλλά κυρίως τον πόνο που προκαλούν όταν έρχεται η στιγμή να σπάσουμε τα δεσμά μαζί τους.
Αυτή είναι μια προφητεία που εκπληρώνεται κατά γράμμα. Ζούμε όπως λέω εγώ πάνω στο χρόνο, αλλά δεν θα υπάρξει διαφυγή στον πλανήτη γιατί το πιο φοβερό και συγκεχυμένο (αυτό που θα προκαλέσει σύγχυση) είναι το πλησίασμα του πλανήτη Ερκόλουμπους, που ούτε οι ίδιοι οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν τους κινδύνους που φέρνει για τον πλανήτη μας, γιατί αν ο Ερκόλουμπους περάσει πιο κοντά από ότι πιστεύεται από τη Γη, θα πετάξουμε σε κομμάτια.
Το πλησίασμα του πλανήτη Ερκόλουμπους στο δικό μας φέρνει ως συνέπεια πολύ ζέστη, που θα κάψει τα φυτά, τα ζώα και όλοι την ανθρωπότητα. Πριν περάσει μπροστά (απέναντι) από τον πλανήτη μας, η φωτιά του Ερκόλουμπους θα κάψει το περισσότερο μέρος της ζωής. Αυτό που λέω εδώ το υποστηρίζω (μπροστά) σε οποιονδήποτε επιστήμονα, διότι έτσι θα γίνει.
Αυτό θα φέρει αναταραχές σε όλο τον πλανήτη, δεν θα υπάρξει πού να κρυφτεί κανείς. Ας χωθεί όπου θελήσει να χωθεί, εκεί δεν υπάρχει κρυψώνα. Έρχεται η νοητική ανισορροπία της ανθρωπότητας και θα μείνουμε χειρότερα από όσο είμαστε.
Επομένως λοιπόν αυτό σας το γνωστοποιώ γιατί είναι καθήκον μου να σας προειδοποιώ. Μονάχα μας μένει ένας μόνο δρόμος: είναι να δουλεύουμε με τον ψυχολογικό θάνατο των ελαττωμάτων αλλά ριζικά. Τον κάθε ένα που δουλεύει σοβαρά θα τον βγάζουν σε ένα ασφαλές μέρος όπου θα μπορεί να συνεχίσει τη δουλειά του, γιατί έρχονται σεισμοί, θαλάσσιοι σεισμοί, τρεμουλιάσματα του πλανήτη, τέλος μια ολική καταστροφή· ώσπου να τελειώσει να φύγει ο άξονας της Γης, γιατί ήδη είναι κουνημένος και θα βυθιστεί στον ωκεανό. Αυτό είναι το τέλος μας.
Επομένως λοιπόν, το καλύτερο είναι να δουλεύουμε πάνω στον Ψυχολογικό Θάνατο (των Εγώ μας), αλλά να αφιερώσουμε χρόνο στον Θάνατο· όποιος πεθαίνει, σε πράξεις, είναι σώος διότι οι Ιεραρχίες μπορούν να τον προστατέψουν όπου και αν βρεθεί. Αυτή είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε (για) να διαφύγουμε από την μεγάλη καταστροφή, που θα είναι τρομερά φοβερή για την φτωχή ανθρωπότητα.
Εγώ δεν σας συμβουλεύω να πάτε αλλού, διότι δεν θα υπάρξει κρυψώνα σε κανένα μέρος του πλανήτη· όλος ο πλανήτης θα ρημάξει και η ανυπόφορη ζέστη του άλλου πλανήτη θα κάψει μεγάλο μέρος του δικού μας. Ο κόσμος θα πεθάνει από την ζέστη και χωρίς τροφές. Επομένως λοιπόν αφιερώστε χρόνο στον Ψυχολογικό Θάνατο των Εγώ.
Στέλνω αυτή την προειδοποίηση για να βαλθείτε στην δουλειά και να πάψετε να μιλάτε τόσο και ας πάμε στις πράξεις, οι πράξεις είναι αυτό που μας σώζει.
Πρέπει να παλεύουμε γιατί με τον θάνατο καταφέρνουμε τη σεξουαλική αγνότητα και την αγάπη προς την ανθρωπότητα. Εάν δεν πεθαίνουμε ψυχολογικά δεν υπάρχει τίποτα από τα υπόλοιπα. Τότε αυτοί οι δύο παράγοντες μπορούν να εκπληρωθούν, με τον ψυχολογικό θάνατο είναι που εκπληρώνονται όλα.
Αυτές τις στιγμές αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να βαλθείτε (να εξασκείτε) τον ψυχολογικό θάνατο, για να μπορείτε αληθινά να αποκτήσετε μία προσωπική και άμεση γνώση, όχι από βιβλία αλλά πολύ προσωπική, για να βοηθάτε την ανθρωπότητα.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟΝ Α.Δ. ΡΑΒΟΛΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΡΚΟΛΟΥΜΠΟΥΣ.
Α.Δ. Ραβολού: Τον ψυχολογικό θάνατο πρέπει να τον πάρετε αποφασιστικά. Με ένα πολύ μικρό ποσοστό συνείδησης που θα ελευθερώσετε, μπορείτε να γλιτώσετε την καταστροφή. Δεν θα πάτε στο Νησί της Εξόδου αλλά θα πάτε σε ένα σίγουρο μέρος, όπου δεν θα σας συμβεί τίποτα και θα μπορέσετε να συνεχίσετε τη δουλειά σας για να παρουσιάσετε το απαιτούμενο ποσοστό συνείδησης για να μπορέσετε να πάτε στο Νησί της Εξόδου. Όμως προς το παρόν, θα σας σώσουν και θα σας πάνε σε ένα μέρος όπου θα μπορεί να είστε ασφαλείς, αυτοί που θα δουλεύουν σοβαρά με τον θάνατο των εγώ ή των ελαττωμάτων τους.
Ερώτηση: Όταν εσείς λέτε ότι «όλοι αυτοί που δουλεύουν σοβαρά θα τους μαζέψουν σε ένα ασφαλές μέρος όπου θα μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά» αναφέρεστε σε εκείνους που έχουν αποκτήσει ένα 50% της συνείδησης; Ποιες απαιτήσεις είναι αναγκαίες στην αντίθετη περίπτωση;
Απάντηση: Δεν αναφέρομαι σε αυτό. Το σημαντικό είναι να αρχίσετε μία σοβαρή δουλειά, με τον θάνατο των διαφόρων εγώ, αυτό είναι η διαφυγή αν και κάποιος δεν έχει το 50%. Δεν είναι ότι θα πάει στο Νησί της Εξόδου, όμως θα τον πάνε σε άλλο μέρος, ασφαλές, όπου τίποτα δεν θα του συμβεί και θα μπορεί να συνεχίσει τη δουλειά του. Η δουλειά του Θανάτου είναι βασική και θεμελιώδης, όμως αυτό είναι συνεχές κάθε στιγμή κάποιος να δουλεύει μέσα του αυτό-παρατηρούμενος σε οποιαδήποτε αρνητική λεπτομέρεια που εκδηλώνεται μέσα από τα διάφορα Εγώ, ζητώντας από τη Θεϊκή του Μητέρα την εξάλειψή της.
Οποιαδήποτε αρνητική σκέψη έρχεται, πρέπει να ζητάτε από τη Θεϊκή σας Μητέρα τη διάλυσή της. Έτσι σιγά-σιγά κάποιος μετασχηματίζεται και μετασχηματίζει την καθημερινότητά του. Αυτοί είναι που πραγματικά θα κατορθώσουν την ΕΞΟΔΟ, αυτοί που θα αρχίσουν να δουλεύουν σε αυτές τις συνθήκες, όμως σοβαρά και κάθε στιγμή.
Το να μάθει να βγαίνει κάποιος συνειδητά με αστρικό σώμα τις ώρες που πηγαίνει για ύπνο, είναι πολύ ζωτικό, για το λόγο ότι αυτός που αρχίζει να βγαίνει, αρχίζει να αυτό-καθοδηγείται από τον Πατέρα του και τους εκεί Δασκάλους, και γι' αυτό το λόγο να προετοιμάζεται για να οδηγεί τους άλλους. Γιατί αυτό είναι αυτό που χρειάζεται η ανθρωπότητα, οδηγούς.
Δεν είμαι κάποιος που βάζει φόβους, είμαι ένα ανθρώπινο ον που προειδοποιεί γι' αυτό που έρχεται και γι' αυτό που θα συμβεί. Αυτό που σας λέω είναι πολύ σοβαρό και αυτός που φοβάται τον Θεό στρώνεται στη δουλειά ενάντια στα ελαττώματά του, που είναι αυτά που μας απομονώνουν από τον Πατέρα.
Αδελφικά, Α.Δ. Ραβολού.
Το παραπάνω κείμενο είναι από δύο επιστολές που στάλθηκαν τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο το 1998.
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να διαχωρίζουν το Θεϊκό Λόγο από την σεξουαλική μαγεία. Αυτό είναι παράλογο. Κανένας δεν μπορεί να ενσαρκώσει το Λόγο αποκλείοντας την σεξουαλική μαγεία. Ο Ιησούς που είναι η ίδια η ενσάρκωση του Λόγου, ο Ιησούς, που είναι ο ίδιος ο Λόγος γινόμενος σάρκα, δίδαξε σεξουαλική μαγεία, συγκεκριμένα στο ίδιο το Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Είναι αναγκαίο να μελετήσουμε τώρα το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, Κεφάλαιο 3, από το στίχο 1 μέχρι 21. Να δούμε:
Ήταν κάποιος άνθρωπος από τους Φαρισαίους που ονομαζόταν Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων. Αυτός ήρθε τη νύχτα προς τον Ιησού, και του είπε: "Ραββί, ξέρουμε πως από τον Θεό ήρθες Δάσκαλος. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα σημεία τα οποία εσύ κάνεις, αν δεν είναι ο Θεός μαζί του". Αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: "Αλήθεια, αλήθεια σου λέω, αν κάποιος δεν γεννηθεί επάνω, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού".
Να αγαπητέ αναγνώστη ένα σεξουαλικό πρόβλημα.
Η ΓΕΝΝΗΣΗ πάντα ήταν και θα είναι σεξουαλική. Κανένας δεν μπορεί να γεννηθεί με θεωρίες. Δεν έχουμε γνωρίσει τον πρώτο γεννημένο από κάποια θεωρία ή από κάποια υπόθεση. Το να γεννιέσαι δεν είναι ζήτημα πεποιθήσεων.... Αν με το να πιστεύουμε μόνο στα Ευαγγέλια γεννιόμασταν, τότε γιατί δεν έχουν γεννηθεί όλοι οι μελετητές της Βίβλου; Αυτό το να γεννιέσαι δεν είναι ζήτημα του να πιστεύεις ή να μην πιστεύεις. Κανένα παιδί δεν γεννιέται από πεποιθήσεις. Γεννιέται από μια σεξουαλική πράξη. Αυτό είναι σεξουαλικό ζήτημα.
Ο Νικόδημος αγνοούσε το μεγάλο Αρκάνο και απάντησε στην άγνοιά του λέγοντας. "Πώς μπορεί να γεννηθεί ο άνθρωπος όταν είναι γέρος; Μπορεί να μπει ξανά στην κοιλιά της μητέρας του και να γεννηθεί; Και απάντησε ο Ιησούς: "Αλήθεια, αλήθεια σου λέω, όποιος δεν γεννιέται από το νερό και το πνεύμα , δεν μπορεί να μπει στο βασίλειο του Θεού".
Είναι αναγκαίο αναγνώστη να ξέρεις ότι το Νερό του Ευαγγελίου είναι το ίδιο το σπέρμα και το ΠΝΕΥΜΑ είναι η ΦΩΤΙΑ. Ο Γιος του ανθρώπου γεννιέται από το Νερό και τη Φωτιά. Αυτό είναι απολύτως σεξουαλικό.
"Αυτό που γεννιέται από σάρκα είναι σάρκα, και αυτό που γεννιέται από πνεύμα, είναι πνεύμα. Μην απορείς που σου είπα ότι πρέπει να γεννηθείτε επάνω". Είναι αναγκαίο να γεννιέται ο Δάσκαλος μέσα σε μας τους ίδιους. "Ο άνεμος από όπου θέλει φυσά και ακούς τον ήχο του. Όμως δεν ξέρεις ούτε από που έρχεται ούτε προς τα πού πάει. Έτσι έχει γεννηθεί εκείνος που είναι γεννημένος από Πνεύμα". Πραγματικά εκείνος που γεννιέται από το Πνεύμα λάμπει για μια στιγμή και μετά εξαφανίζεται μέσα στα πλήθη. Τα πλήθη δεν μπορούν να δουν τον Υπεράνθρωπο. Ο Υπεράνθρωπος γίνεται αόρατος για τα πλήθη. Έτσι όπως η χρυσαλλίδα δεν μπορεί να δει την πεταλούδα όταν αυτή έχει πετάξει, έτσι ο κανονικός, κοινός και συνηθισμένος άνθρωπος χάνει από την θέα του τον Υπεράνθρωπο.
Ο Νικόδημος δεν κατάλαβε τίποτα από αυτό και απαντώντας είπε: "Πως μπορεί να γίνεται αυτό;" Απάντησε ο Ιησούς και του είπε: "Εσύ είσαι δάσκαλος του Ισραήλ και δεν το ξέρεις αυτό;" Πραγματικά, ο Νικόδημος ήξερε τις άγιες γραφές γιατί ήταν ένας Ραββί, όμως δεν ήξερε την σεξουαλική μαγεία, γιατί ο Νικόδημος δεν ήταν μυημένος. Ο Ιησούς συνεχίζει λέγοντας: "Αλήθεια, αλήθεια σου λέω ότι από αυτό που ξέρουμε μιλάμε και ότι αυτό που έχουμε δει βεβαιώνουμε. Και δεν λαμβάνεις την μαρτυρία μας". Ο Ιησούς έδωσε μαρτυρία για όσα ήξερε, από όσα είχε δει και από όσα είχε δοκιμάσει από τον εαυτό του. Ο Ιησούς άσκησε σεξουαλική μαγεία με μια Ιέρεια της πυραμίδας του Χεφρήνος. Έτσι Αυτός γεννήθηκε. Έτσι είναι πως αυτός ετοιμάστηκε για να ενσαρκώσει τον Χριστό. Έτσι ήταν πως μπόρεσε να ενσαρκώσει τον Χριστό στον Ιορδάνη.
Όλοι ξέρουμε ότι ο Ιησούς μετά αφότου έφυγε από την Αίγυπτο, ταξίδεψε στην Ινδία, Θιβέτ, Περσία, κλπ, και μετά γύρισε στην Άγια Γη και έλαβε τη Βενούστα (της Αφροδίτης) μύηση στον Ιορδάνη. Όταν ο Ιωάννης βάφτισε το Δάσκαλο Ιησού, τότε ο Χριστός μπήκε μέσα στην ψυχή του Δασκάλου. Ο Χριστός ανθρωποποιήθηκε. Ο Ιησούς Θεϊκοποιήθηκε. Από αυτό το μείγμα του θεϊκού και του ανθρώπινου γίνεται αυτό που ονομάζεται ο Γιος του ανθρώπου ( ο Υπεράνθρωπος).
Αν ο Ιησούς δεν είχε ασκήσει σεξουαλική μαγεία στην Αίγυπτο δεν θα είχε σίγουρα ενσαρκώσει τον Χριστό. Θα είχε γίνει ένας καλός Δάσκαλος όχι όμως το ζωντανό μοντέλο του Υπερανθρώπου. "Αν σας έχω πει γήινα πράγματα και δεν πιστεύεται πώς θα πιστεύατε αν σας έλεγα τα ουράνια;" Με αυτό βεβαιώνει ο μεγάλος Δάσκαλος ότι μιλάει για γήινα πράγματα, για την πρακτική της σεξουαλικής μαγείας. Χωρίς αυτή δεν μπορούμε να γεννιόμαστε. Αν ο κόσμος δεν πιστεύει τα γήινα πράγματα, πώς θα μπορούσε να πιστεύει στα ουράνια;
"Και κανένας δεν ανέβηκε στον Ουρανό παρά εκείνος που κατέβηκε από τον Ουρανό, ο Γιος του Ανθρώπου που βρίσκεται στον Ουρανό".
Το εγώ δεν μπορεί να ανέβει στον Ουρανό, γιατί δεν κατέβηκε από τον Ουρανό.
Το εγώ είναι ο σατανάς και πρέπει να διαλυθεί αναπόφευκτα. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ.
Μιλώντας για το Ιερό Φίδι είπε ο μεγάλος Δάσκαλος: "Και όπως ο Μωυσής σήκωσε το Φίδι στην έρημο, έτσι είναι αναγκαίο να σηκωθεί και ο Γιος του ανθρώπου". Χρειαζόμαστε να σηκώνουμε το Φίδι (την σεξουαλική ενέργεια), πάνω στη ράβδο (στην σπονδυλική στήλη) έτσι όπως το έκανε ο Μωυσής στην έρημο. Αυτό είναι θέμα σεξουαλικής μαγείας, γιατί η Κουνταλίνη (ονομασία της ενέργειας της Θεϊκής μας Μητέρας), ανεβαίνει μόνο με τη σεξουαλική μαγεία. Μόνο έτσι μπορούμε να σηκώνουμε τον Γιο του Ανθρώπου, τον Υπεράνθρωπο, μέσα από εμάς τους ίδιους. Είναι αναγκαίο να σηκώνεται ο Γιος του Ανθρώπου, "για να μην χαθεί όποιος σε Αυτόν πιστεύει, αλλά να έχει αιώνια ζωή". Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ήδη έχουν αιώνια ζωή και ότι έχουν σωθεί. Αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη. Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ. Μόνο με το να γεννιόμαστε μπορούμε να την κατακτήσουμε. Ο κανονικός κοινός θάνατος είναι μια αφαίρεση ακέραιων αριθμών. Έχοντας γίνει η πράξη μένουν μόνο οι αξίες Αυτό είναι το ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΕΓΩ. Λεγεώνα φαντασμάτων που συνεχίζει. Κοιμισμένα φαντάσματα, ψυχρά φαντάσματα....
Όμως το πρόσωπο που αγαπάμε στη γη, πέθανε. Δεν ήταν αθάνατο, πέθανε. Το εγώ είναι ένα μάτσο αναμνήσεων. Αναμνήσεις του αγαπημένου όντος που πέθανε. Συνέχισαν μόνο οι αναμνήσεις. Το πρόσωπο πέθανε. Τα ονομαζόμενα σώματα αστρικό, διανοητικό και αιτιατό, πραγματικά δεν είναι μόνο φαντάσματα. Είναι αναγκαίο να εξασκούμε σεξουαλική μαγεία, να ζούμε το μονοπάτι του Τέλειου Γάμου για να δημιουργούμε το ηλιακό αστρικό, τον ηλιακό νου, και το ηλιακό αιτιατό. Εκείνος που ήδη έχει το ηλιακό αστρικό, συνεχίζει αιώνια δεν χάνεται, είναι αιώνιος, ξυπνάει στο αστρικό και συνεχίζει ξύπνιος και ζωντανός μετά το θάνατο του φυσικού του σώματος.
Τα ηλιακά οχήματα δημιουργούνται με την σεξουαλική μαγεία. Το ανθρώπινο ον έχει ενσαρκώσει μόνο ένα κλάσμα του αιτιατού (ανθρώπινη ψυχή). Το ανθρώπινο ον έχει ενσαρκώσει μόνο ένα έμβρυο της ψυχής. Όποιος δημιουργεί τα ηλιακά οχήματα, ενσαρκώνει τη θεϊκή ψυχή του. Ο καθένας που ενσαρκώνει την ψυχή του μπορεί να προετοιμαστεί να ενσαρκώσει το Λόγο. Κανένας δεν μπορεί να ενσαρκώσει το Λόγο χωρίς προηγουμένως να έχει ενσαρκώσει την ψυχή του. Κανένας δεν μπορεί να ενσαρκώσει την ψυχή του χωρίς να έχει δημιουργήσει τα ηλιακά οχήματα με την σεξουαλική μαγεία. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα αυτών των πραγμάτων. Εκείνος που δεν δημιουργεί τα ηλιακά οχήματά του, χάνεται αναπόφευκτα. Ευτυχισμένοι εκείνοι που έχουν σηκώσει τον Γιο του Ανθρώπου. Αυτοί δεν χάνονται. Αυτοί έχουν αιώνια ζωή.
"Γιατί αγάπησε ο Θεός τον κόσμο τόσο πολύ, που έδωσε το Γιο του το μονογενή για να μην χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Επειδή δεν απέστειλε ο Θεός το Γιο του στον κόσμο παρά μόνο για να σωθεί ο κόσμος μέσω Αυτού. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν δεν κρίνεται. Όποιος όμως δεν πιστεύει, έχει ήδη κριθεί, γιατί δεν πίστεψε στο όνομα του μονογενή Γιου του Θεού".
Εμείς βεβαιώνουμε ότι την πραγματική πίστη και
πεποίθηση τη δείχνουμε με γεγονότα. Εκείνος που δεν πιστεύει στη σεξουαλική μαγεία, δεν μπορεί να γεννηθεί ακόμα κι αν λέει, πιστεύω στο Γιο του Θεού. Η ΠΙΣΤΗ χωρίς έργα είναι νεκρή. Όποιος δεν πιστεύει στη σεξουαλική μαγεία που δίδαξε ο Ιησούς στον Νικόδημο, δεν πιστεύει στο Γιο του Θεού. Αυτοί χάνονται. Το ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΕΓΩ επιστρέφει πολλές φορές για να ικανοποιήσει επιθυμίες, όμως ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ, ο νόμος της επανάληψης των ζωών έχει ένα όριο. Πιο πέρα από αυτό το όριο, βυθίζεται το Εγώ οριστικά στην άβυσσο και κει μετατρεμμένο σε επικίνδυνο δαίμονα, διαλύεται βαθμιαία, μέχρι να περάσει από το Δεύτερο Θάνατο. Όλο αυτό γίνεται επειδή δεν δημιούργησε τα ηλιακά οχήματα του. Όλο αυτό, επειδή δεν πίστεψε στη σεξουαλική μαγεία που δίδαξε ο Ιησούς.
"Και αυτή είναι η καταδίκη: Γιατί το φως ήρθε στον κόσμο και οι άνθρωποι αγάπησαν περισσότερο τα σκοτάδια από το φως, γιατί τα έργα τους ήταν κακά. "Γιατί ο κάθε άνθρωπος που κάνει το κακό, μισεί το φως, (μισεί τη σεξουαλική μαγεία) και δεν έρχεται στο φως, για να μην αντικρούονται (συζητούνται) τα έργα του. "Όμως εκείνος που εργάζεται αληθινά, έρχεται στο φως για να εκδηλώνονται τα έργα του ότι είναι φτιαγμένα από το Θεό".
Όλα αυτά είναι από το κείμενο του Ιερού Ευαγγελίου του Ιωάννη. Είναι αναγκαίο να γεννιόμαστε σε όλα τα επίπεδα. Τι κάνει ένας φτωχός άντρας ή μια φτωχή γυναίκα γεμάτοι από θεωρίες, κάνοντας ασκήσεις κ.λπ, κ.λπ, χωρίς να έχουν γεννηθεί στο αστρικό; Σε τι χρησιμεύει να δουλεύουμε με το ΝΟΥ, αν δεν έχουμε ακόμα το διανοητικό σώμα; Το ανθρώπινο ον πρέπει να δημιουργήσει πρώτα τα εσωτερικά οχήματά του, και μετά μπορεί να εξασκήσει αυτό που θέλει, να μελετήσει αυτό που θέλει. Όμως πρώτα, πρέπει να δημιουργούμε τα εσωτερικά οχήματα για να έχουμε το δικαίωμα να ενσαρκώσουμε την ψυχή μας και αργότερα το Λόγο.
Αν θέλετε μπορείτε να δείτε το βίντεο της συνομιλίας του Ιησού με τον Νικόδημο πατώντας εδώ.
Σχέση σημαίνει επικοινωνία, και αυτή είναι αδύνατο να υπάρξει, αν ανάμεσα στα δύο μέρη που θέλουν να επικοινωνήσουν παρεμβάλλεται κάτι ξένο.
Σχεδόν όλα όσα κατάφερε να εφεύρει και να κατασκευάσει ο άνθρωπος στον εξωτερικό υλικό κόσμο, πρώτα τα εμπνεύστηκε εσωτερικά, μέσα του, από τον πνευματικό του κόσμο.
Λέγεται πως για να υπάρξει επικοινωνία χρειάζεται ένας πομπός που να εκπέμπει το σήμα, το μήνυμα, τον λόγο, κλπ., και ένας δέκτης που να το δέχεται. Αν παρομοιάσουμε το Θεϊκό μας ΕΙΝΑΙ με ένα πομπό και εμάς με τον δέκτη δεν σφάλουμε, έτσι είναι. Ο πομπός έχει όλες τις σημαντικές και ουσιαστικές πληροφορίες για την εσωτερική μας ανάπτυξη, αλλά για να τις μεταδώσει σε μας τον δέκτη, χρειάζεται την συνεργασία μας. Δείτε πως όταν ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη παρουσιάζονται παρεμβολές που με τη σειρά τους δημιουργούν παράσιτα, η συχνότητα χάνεται με αποτέλεσμα η επικοινωνία να γίνεται αδύνατη.
Οι πομποί είναι το ΕΙΝΑΙ μας ο Θεϊκός μας Πατέρας - Μητέρα, και οι δέκτες είμαστε εμείς που θα λάβουμε την Σοφία των λόγων Τους· οι παρεμβολές και τα παράσιτα είναι τα διάφορα εγώ ή ελαττώματα της ψυχολογίας που εμείς έχουμε δημιουργήσει, και το κανάλι ή η συχνότητα επικοινωνίας ανάμεσα στους Θεϊκούς μας γονείς και εμάς είναι η συνείδηση.
Συμπέρασμα: Είναι αδύνατο εμείς οι δέκτες να έρθουμε σε καθαρή επικοινωνία με τον πομπό πού είναι το βαθύ εσωτερικό μας ΕΙΝΑΙ, όσο υπάρχουν αυτές οι παρεμβολές και τα παράσιτα που απομυζούν την ενέργεια από την συχνότητα της συνείδησης.
Όσο συνεργαζόμαστε με την Θεϊκή μας Μητέρα, και Της ζητάμε να καθαρίσει, να εξαλείψει μέσα από την ψυχή μας τα απάνθρωπα εγώ ή ελαττώματα, αυτά που προηγουμένως ονομάσαμε παράσιτα, άλλο τόσο θα καθαρίζει και η συχνότητα επικοινωνίας από τις παρεμβολές ανάμεσα σε μας και το ΕΙΝΑΙ μας, όχι μόνο εδώ στον φυσικό κόσμο, αλλά και στον Αστρικό κόσμο που είναι η πέμπτη διάσταση που μεταβαίνουμε όταν κοιμόμαστε και βλέπουμε τα όνειρα.
Θα αρχίσουμε σιγά-σιγά στον ύπνο μας αλλά και στον ξύπνιο μας να γινόμαστε πιο συνειδητοί, με λιγότερα όνειρα ή ονειροπολήσεις.
Με αυτόν τον τρόπο ή την μέθοδο δουλειάς, ανοίγουν οι πόρτες για να επισκεφτούμε και να γνωρίσουμε τις ανώτερες διαστάσεις, όπως επίσης, να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις επικοινωνίας όχι μόνο με το Εσωτερικό μας ΕΙΝΑΙ, αλλά και με τον εαυτό μας, τους Δασκάλους, την οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες μας.
Ο Αετός ναι, είναι το σύμβολο του Δασκάλου Ραβολού, ο Μεγάλος Αετός. Ο Δάσκαλος Ραβολού παρουσιάζεται με τη μορφή ενός γιγαντιαίου αετού. Ο Δάσκαλος Σαμαέλ με αποκαλούσε ο Επαναστάτης Αετός, γιατί αληθινά σ' αυτά τα εσωτερικά ζητήματα πρέπει κάποιος να είναι επαναστάτης, ενάντια στον εαυτό του, ενάντια σε όλα, ενάντια σε όλα. Πρέπει κάποιος να είναι ένας ολοκληρωμένος επαναστάτης για να μπορεί να αποκτήσει κάτι, γιατί παθητικά δεν γίνεται· Επαναστάτης ενάντια στον εαυτό του, ενάντια σε όλα τα πράγματα του κόσμου, όπως σας έχω πει εγώ εδώ, για παράδειγμα: τη φύση δεν τη συμφέρει να απελευθερωθούμε, γιατί; Γιατί αυτή έχει μάθει να κυριαρχεί, να διατάζει και όταν κάποιος απελευθερώνεται, τότε είναι που αρχίζει να κυριαρχεί τη φύση· τότε δεν της αρέσει, τότε γι' αυτό αυτή εξεγείρεται ενάντια σε κάποιον, και γιατί; Γιατί είναι ήδη ένας οργανισμός που της λείπει, ένα κύτταρο, ένα μόριό της, τότε λοιπόν αυτή υποφέρει. Τότε, τι κάνει η φύση; Μας βάζει εδώ παιχνίδια σαν παιδιά. Όλα τα πράγματα του κόσμου είναι παιχνίδια που μας βάζει η φύση, όλα, γενικά όλα· για να μας απασχολεί εκεί και να μην θυμηθούμε να απελευθερωθούμε, να παίξουμε το τελευταίο χαρτί, γιατί κάποιος πρέπει να παίξει τη ζωή του και οτιδήποτε χρειαστεί, οτιδήποτε χρειαστεί, για να φτάσει στην απελευθέρωση, αντίθετα δεν πετυχαίνει κανείς τίποτα.
Να είναι κάποιος επαναστάτης, ενάντια στη φύση και ενάντια σε όλα για να μπορεί αληθινά να κάνει ένα βήμα για την απελευθέρωση, αντίθετα δεν πετυχαίνει κάποιος τίποτα· παθητικά δεν πετυχαίνει τίποτα, τίποτα.
Βλέποντας και αναλύοντας βαθιά την περίπτωση των γυναικών, απευθύνομαι σε αυτές με σκοπό να τις βγάλω από αυτή την κατάσταση ή από αυτό το σύμπλεγμα στο οποίο βρίσκεται η γυναίκα σήμερα.
Καταλήγει ξεκάθαρο και ακριβές ότι η γυναίκα μπροστά στον άντρα δεν είναι ελλιπής με καμία έννοια. Είναι το συμπλήρωμα του άντρα και ταυτόχρονα ο άντρας είναι το συμπλήρωμα της κυρίας. Γι΄ αυτό ενώνονται ζευγάρια για να δημιουργούν.
Κατά τρόπο που το σύμπλεγμα των γυναικών είναι γιατί εμείς «οι άντρες σωβινιστές» το έχουμε δημιουργήσει δια μέσο των αιώνων. Λανθασμένα λένε ότι η γυναίκα είναι σεληνιακή και ο άντρας ηλιακός. Αυτό είναι αναληθές, γιατί τόσο σεληνιακή είναι η γυναίκα όσο και ο άντρας που δεν έχει δημιουργήσει τα Ηλιακά του Σώματα.
Τόσο δικαίωμα έχει ο άντρας όσο και η κυρία στην Απελευθέρωσή της και έχει τις ίδιες πιθανότητες: η γυναίκα με το θηλυκό της σώμα μπορεί να φτάσει στην Απελευθέρωση, να μετατραπεί σε μια μεγάλη Ιεραρχία. Αυτό είναι αναληθές, ότι πρέπει να αποσαρκωθεί για να έρθει με ανδρικό σώμα, για να μπορέσει να απελευθερωθεί. Αυτό είναι αναληθές. Γνωρίζω πολλές Ιεραρχίες που σηκώθηκαν με το θηλυκό τους σώμα και σήμερα είναι μεγάλες Ιεραρχίες, που βοηθούν και δουλεύουν για το καλό της ανθρωπότητας.
Αυτό είναι ένα κάλεσμα που κάνω στις κυρίες, για να ξυπνήσουν από αυτό το σύμπλεγμα και να «βάλουν τις μπαταρίες», να δουλέψουν με Τρεις Παράγοντες.
Μια κυρία που δημιουργεί τα Ηλιακά της Σώματα είναι ένας Μεγάλος Δάσκαλος μπροστά στη Λευκή Αδελφότητα δεν έχει σημασία το σώμα που έχει. Σταματάει να είναι σεληνιακή και περνάει να είναι ηλιακή. Το ίδιο και ο άνδρας που δεν έχει δημιουργήσει τα Ηλιακά του Σώματα, είναι σεληνιακός, ανήκει στο θηλυκό μέρος γιατί δεν έχει δημιουργήσει τα Ηλιακά του Σώματα.
Αυτή τη διευκρίνιση την κάνω για το καλό όλης της γνωστικής αδελφότητας, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, για να αφαιρέσουμε αυτό το λάθος το τόσο σοβαρό που υπάρχει ενάντια στη γυναίκα.
Εγώ συμβουλεύω τις γνωστικές κυρίες να δουλεύουν με τον παράγοντα ''θάνατο'' στα σπίτια τους. Παλεύοντας με τα παιδιά τους, με το σύζυγό τους, με τα προβλήματα του σπιτιού, μπορούν να δουλεύουν οριστικά καλά με τον ψυχολογικό θάνατο. Με την γέννηση, λοιπόν ήδη το ξέρουν, ότι ναι είναι δυνατό να δουλεύουν· και η θυσία για την ανθρωπότητα, που είναι απαραίτητη, με μόνο το να στηρίζουν το σύζυγο για να βγαίνει να διαδίδει τη διδασκαλία. Εκείνη η θυσία ονομάζεται θυσία για την ανθρωπότητα. Τότε λοιπόν, δουλεύουν στο σπίτι τους με τους Τρεις Παράγοντες, χωρίς την ανάγκη να διατρέξουν κίνδυνο να εκπληρώσουν αποστολή.
Ο άνδρας πρέπει να σέβεται αυτό που αντιστοιχεί στη γυναίκα· ο καθένας έχει τις αρμοδιότητές του. Το ίδιο και η γυναίκα, πρέπει να σέβεται τις αρμοδιότητες του άνδρα, να μην παίρνει το σπίτι με έφοδο και να θέλει να διατάζει σε αυτό που δεν πρέπει να διατάζει. Δηλαδή, αυτό ονομάζεται ισορροπία. Να μπουν σε συμφωνία τα ζευγάρια, ώστε ο καθένας να σέβεται το όριό του και έτσι να κρατούν την ισορροπία και τότε η δουλειά γίνεται πολύ πιο εύκολη για τους δύο.
Όλα στη ζωή χρειάζονται ισορροπία. Έτσι δεν μετατρέπονται τα σπίτια σε κολάσεις· έτσι είναι που θα απολαύσουμε το γάμο. Διαφορετικά, με αυτή την ανισορροπία που βαδίζουμε, ο γάμος είναι μια κόλαση· έρχονται οι χωρισμοί και τα προβλήματα που γιγαντώνονται κάθε μέρα και περισσότερο.
Περιμένω ότι αυτές οι φράσεις θα φτάσουν στην καρδιά κάθε κυρίας, για να ξυπνήσουν και να αναβλύσουν όπως πρέπει να αναβλύσουν. Εμπρός! Είμαστε σε αυτή τη Μεγάλη Μάχη και πρέπει να νικήσουμε. Πρέπει να προχωρήσουμε και να νικήσουμε!
Μέχρι εδώ τα λόγια μου, απευθυνόμενα με όλη την καρδιά σε όλες τις Γνωστικές κυρίες που βρίσκονται σε αυτό το Δρόμο, για να μη χάνουν το χρόνο τους οικτρά.
.jpg)
.jpg)
